Í nóvember síðastliðnum skrifaði ég sögulegar greinar um starfsferil minn. Ég hafði mikla þörf fyrir að skrifa þær og þær runnu frá mér. Síðan eru liðnir margir mánuðir og þær liggja enn bara hér í tölvunni hjá mér óbirtar.
Nú þegar Alþingi Íslendinga hefur samþykkt að halda þjóðaratkvæðagreiðslu 29. ágúst næstkomandi um hvort íslenska ríkið skuli ganga til aðildarviðræðna við Evrópusambandið eða ekki finnst mér kominn rétti tímapunkturinn til að birta þessar greinar. Enn sem komið er eru þær bara tvær en þær eiga eftir að verða fleiri og kannski á ég eftir að finna til gamalt efni og færa í nýjan búning til birtingar.
Ástæðan er að mér finnst skipta máli að gera grein fyrir á hverju skoðanir mínar byggja í þessu máli. Það er svo að ég hef mikla reynslu af viðskiptum Íslendinga við aðrar þjóðir og það er undirliggjandi skoðunum mínum. Ég eins og aðrir aðildarsinnar hef þurft að sitja undir því að ég haldi að allt sem að er í íslensku efnahagslífi muni umbreytast til hins betra við inngöngu Íslands í Evrópusambandið - það er ekki svo. Aðild Íslendinga að Evrópusambandinu er engin töfralausn og ég trúi ekki á töfralausnir í efnahagslífi þjóða.
Ég er hinsvegar eldri en tvævetur og ég hef lifað í íslensku umhverfi í bráðum 63 ár. Það styttist í að það verði fjörutíu ár síðan ég hóf ferilinn í alþjóðlegum samskiptum við aðrar þjóðir. Það þýðir að skoðanir mínar í þessu efni byggja á reynslu. Reynslu sem ég ætla að gera nokkra grein fyrir hér.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli