Hvaðan gott kemur

Af hverju skiptir það öllu máli hvaðan gott kemur?

Ég bý í þannig samfélagi – þar sem skiptir öllu máli hvaðan gott kemur.

Full aðild að Evrópusambandinu hefur verið á stefnuskrá Samfylkingarinnar frá stofnun eða þar um bil. Lengi vel þó aldrei aðal kosningamálið – til þess voru strákarnir í viðskiptalífinu hægra megin við miðju of áhrifamiklir. Samfylkingin hefur alltaf þurft að taka mið af þeim. Alltaf þurft að vera meðvirk með þeirra afstöðu til hlutanna.

Þar kom að flokkurinn gerði sér þó grein að þessi meðvirkni gekk ekki lengur. Þegar hún hafði orsakað stærri hagsveiflu en nokkurt okkar hafði órað fyrir. Bólu í hæstu hæðum og algjört hrun, þá loksins var kominn tími til að standa með sjálfum sér af fullum krafti og gera þetta mál að máli málanna. Fulla aðild að Evrópusambandinu.

Þegar til átti að taka gekk það þó ekki upp. Strákarnir í viðskiptalífinu voru ekki tilbúnir “að vera memm”. Til þess lyktaði Samfylkingin um of af styrk kvenna. Ef strákarnir hefðu tekið ákvörðun um að styðja þann flokk væru þeir að veikja stöðu sína um of. Því kusu þeir að gera það ekki. Þeir kusu að fara eins og köttur í kringum heitan graut á tíma þar sem stuðningur fylgjenda skipti öllu máli.

Samfylkingin var vinalaus. Ein á eyðiskeri í málinu og enginn tók upp hanskann fyrir hana. Ekki frekar en nokkur tekur upp hanskann fyrir konur í sömu stöðu.

Strákarnir sem hugsa um sérhagsmunina, alltaf um flokkinn sinn, aldrei um hagsmuni okkar allra voru kosnir aftur í valdastóla. Með fylgi sem aldrei fyrr. Meðal annars af okkur konum sem trúum því aldrei almennilega að okkur kyni sé treystandi. Hrunið skerpti á þeirri trú kvenna.

Samfylkingin missti allt traust og enginn með snefil af sjálfsvirðingu vildi kannast við hana nema fáeinir sérvitringar eins og þessi sem hér skrifar. Undirrituð varð ekki eindreginn stuðningsmaður Samfylkingarinnar fyrr en þessi staða kom upp. Þegar augun opnuðust loksins upp á gátt fyrir því hvað var í gangi.

Sérhagsmunagæsla strákanna var svo mikil opinberun – svo skýr í afleiðingum hrunsins miðjum að það varð ekki aftur snúið. Upp frá því hefur verið leitun að ákafari stuðningsmanni þessa flokks Samfylkingarinnar. Alveg sama þó einhver dæmi séu um að hún tali gegn minni sannfæringu. Í stóru myndinni skiptir mig meira máli tilvist þessa flokks og fyrir hvað hann stendur.

Liðin eru 8 ár frá hruni og ekkert bólar á endurkomu fylgis Samfylkingarinnar. Konurnar trúa strákunum eins og nýju neti. Þeir hljóta alltaf að hafa rétt fyrir sér. Allt sem strákarnir segja og gera er rétt og satt. Ef kona segir eitthvað sem vekur áhuga þarf fyrst að ganga úr skugga um að strákarnir samþykki það sem hún segir áður en það er samþykkt. Ef strákarnir samþykkja ekki það sem hún segir er það einskis virði.

Síðustu vikur hefur gengið svo langt í þessari flokkun hvaðan gott kemur að undirrituð hefur fengið að heyra í tvígang að hún og hennar einarða afstaða til mála sé ástæða slæms fylgis Samfylkingarinnar. Fyllist stolti yfir slíkum höfðingsskap en verð um leið að afþakka valdið sem mér er gefið með slíkum ályktunum afdráttarlaust. Hversu mjög sem ég vildi óska þess hef ég ekki slíkt vald að mér sé um að kenna fylgi Samfylkingarinnar og þykir mjög miður ef ég eyðilegg daginn fyrir einhverjum með þeirri fullyrðingu.

19. júní er framundan. Gæti kannski verið komin tími til þess að við könnumst við muninn á því hvernig við horfum á konur og karla? Hvernig við meðhöndlum skoðanir kvenna og hvernig við meðhöndlum skoðanir karla?

Eða ætlum við langt fram á 21. öldina með þann farangur að það skipti öllu máli hvaðan gott kemur?

Sögunni breytt

Var einu sinni fengin til að vera ritstjóri fréttabréfs. Tók hlutverkið mjög alvarlega og lagðist í rannsókn á málefninu sem ég ætlaði að skrifa um. Rannsóknin tók nokkra daga og ég var alsæl með útkomuna. Var vinna í þágu samtaka sem skiptu mig öllu máli og ég var svo glöð að geta lagt henni lið með þessum hætti. Notað reynslu mína til að vekja athygli á máli sem alla jafna var ekki verið að fjalla neitt um.

Næsta sem ég vissi var að karl sem hafði fengið mig til að vera ritstjóri hringdi í mig til að biðja mig afsökunar. Afsökunar á hverju? Jú hann hafði sent greinina í sínu nafni á ritstjóra Morgunblaðsins og þar var hún birt nánast óbreytt undir nafni hans í miðopnu blaðsins.

Ég trompaðist og lamaðist í sömu andrá... Man augnablikið eins vel og það hafi gerst í gær en það eru 12 ár síðan þetta gerðist. Ég ákvað að standa mér sjálfri mér í þetta skipti sama hvað það kostaði. Ég skyldi ekki láta þetta yfir mig ganga án þess að sporna við fótum. Ég mótmælti þessu við ritstjóra Morgunblaðsins Styrmi Gunnarsson. Sagði honum að ég hefði skrifað þessa grein og vildi fá leiðréttingu. Ég skrifaði stjórn samtakanna og lét þau vita að ég vildi fá þetta leiðrétt. Undirtektirnar voru litlar nema frá Styrmi Gunnarssyni. Hann lét sig málið varða og lét sig hafa það að birta leiðréttingu í blaðinu nokkru síðar. Auðvitað tók enginn eftir leiðréttingunni. Greinin hafði birst undir nafni karlsins og því fékk enginn breytt. En hún skipti samt máli fyrir mig. Miklu máli. Sagan hafði verið leiðrétt.

Þessi saga rifjast upp fyrir mér nú þegar hver karlinn um annan þveran reynir að breyta sögunni körlunum í vil. Hef ekki þol fyrir því lengur. Löngu, löngu búin að fá upp í kok af þessari viðleitni þeirra en veit um leið að hún virkar. Hún virkar þessi leið þeirra til að breyta sögunni. Hagræða staðreyndum þannig að konur eru gerðar ósýnilegar nú eða bara sökudólgar að því sem illa fer. Verst af öllu er að það eru alltaf konur sem eru tilbúnar að leggja þeim lið.

Hef persónulega reynslu af þessu sem dygði til að skrifa heila bók. Kannski geri ég það einn daginn. Var formaður nemendafélags í síðasta bekk gagnfræðaskóla. Skólastjórinn sem skrifaði sögu skólans þurrkaði nafn mitt út úr því hlutverki, það kemur hvergi fram heldur er skólabróðir minn og sveitungi skráður formaður félagsins þetta ár 1978 – 1979. Mig langaði alltaf til að óska eftir leiðréttingu á þessu – en hvernig fær maður leiðréttingu á einhverju sem prentað hefur verið á bók?

Í störfum mínum á vinnumarkaði þar sem ég var foringi sem hlustað var á og tekið mark á var gengið svo langt að gera mig að sökudólgi fyrir vondum móral á vinnustað. Þar var kona fremst í flokki. Kona sem líkaði ekki vinsældir mínar. Það atvik varð afdrifaríkt.

Ég er persónuleg hér því mér finnst það skipta máli. Það er sárt að horfa á karlaveldið taka sig saman um að breyta sögunni. Gera konur ósýnilegar eða að sökudólgum fyrir því sem þær eru saklausar af. Og það er sárt að horfa á konur vera þátttakendur í þessum leik þeirra. Hef starfað í karlaveldinu alla tíð. Vanist því að strákarnir hafi fengið stjórnunarhlutverk og titla án þess að hafa nokkru sinni sýnt nokkuð til að vinna fyrir þeirri stöðu.

Hef starfað í umhverfi þar sem ég veit að strákarnir eru á miklu, miklu, miklu hærri launum auk þess að hafa titil á meðan ég er sú sem ber ábyrgðina. Þannig er bara þetta umhverfi sem ég fæddist í og eins gott að sætta sig við það ætli maður ekki að verða brjálaður.

En það eru mörk. Það eru mörk á því hvað hægt er að leyfa körlunum að ganga langt. Ég ætla ekki leyfa þeim að breyta sögunni í grundvallaratriðum. Þeir geta gert tilraun til þess en það mun koma í hausinn á þeim aftur.

Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur verður ekki kennt um hrunið.
Jóhönnu Sigurðardóttur ekki heldur.
Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur verður ekki kennt um lítið fylgi Samfylkingarinnar.
Hversu mjög sem þeir óska þess.     

Rúsínan í pylsuendanum...

Borgarstjórinn sem síðar varð forsætisráðherra í 13 ár, utanríkisráðherra í 1 ár og seðlabankastjóri í 4 ár varð í kjölfar hrunsins ritstjóri Morgunblaðsins. Reyndist jarðvegur í samfélaginu til að leyfa honum það.

Konan sem var í forsvari Kvennalistans, var borgarstjóri í 9 ár og utanríkisráðherra í 1 ár fór úr landi í kjölfar hrunsins. Nýtur viðurkenningar þar í stjórnunarstöðu alþjóðasamtaka við að hjálpa konum að virkja samtakamátt sinn. Hún var sett út af sakramentinu á Íslandi og enn heyrist talað niður til hennar af mörgum.

Kvennalistinn sem leiddi til þess að við höfum séð fleiri konur á Alþingi og fjölda kvenna verða ráðherra rann inn í hreyfingu sem var ætlað að skipta sköpum. Loksins varð til sameinuð hreyfing jafnaðarmanna á Íslandi þar sem konur og karlar voru í forystu.

Árið 2009 í fordæmalausum aðstæðum þar sem Sjálfstæðisflokkurinn var í stjórnarandstöðu í fyrsta skipti í 18 ár varð kona forsætisráðherra og ríkisstjórn var skipuð jafn mörgum konum og körlum í fyrsta skipti á Íslandi.

Borgarstjórinn fyrrverandi, síðar forsætisráðherra, utanríkisráðherra, seðlabankastjóri og nú Morgunblaðsritstjóri hefur haft megnan ímugust á þessari hreyfingu frá upphafi. Talað til hennar með háði sem honum einum er lagið og stöðugt hoggið í sama knérunn. Margir hafa orðið til þess að taka undir með honum. Enda um að ræða stórhættulegt afl. Afl sem hefur breytt ásýnd stjórnmálanna svo um munar. Konur hafa verið þar alvöru afl frá upphafi og eru enn.

Hugmyndafræði borgarstjórans fyrrverandi reyndist betri en engin og fjöldinn trúir því nú að hann hafi haft rétt fyrir sér. Þrátt fyrir að enginn kannist við það nú fremur en endranær að hlusta á hann.

Þannig sjást ritstjórar dagblaða sem tala um „fjórflokkinn“ sem vel skilgreint hugtak eyða löngu máli í að tala um að enginn hlusti lengur á þennan mann. Samt gera þeir það augljóslega. Þeir setja með tali um „fjórflokkinn“ hreyfinguna sem stofnuð var árið 2000 og innihélt m.a. Kvennalistann undir sama hatt og Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkinn sem hafa verið við stjórn svo lengi sem menn muna.

Samfylkingin, þessi nýja hreyfing, sem borgarstjóranum, forsætisráðherranum, seðlabankastjóranum, nú Morgunblaðsritstjóranum hefur alltaf verið svo illa við, hefur einungis tvisvar sinnum komist í ríkisstjórn. Bæði skiptin á fordæmalausum tímum. Annars vegar árið 2007 og hins vegar árið 2009.

Fjöldinn – almenningur á Íslandi nema einstaka sérvitringar eins og sú sem hér ritar - hefur snúið baki við þessari hreyfingu alveg eins og borgarstjórinn fyrrverandi vildi. Fjöldinn hefur tekið upp þetta snilldarhugtak „fjórflokkinn“ og lætur eins og það sé í sína þágu að gera það. Ætlun hans er að kjósa Pírata til valda næst. Hvað sú hreyfing stendur fyrir verður að koma í ljós en altént er skýrt að jafnréttismál eru ekki í forgrunni á þeim bænum.

Foringinn eini sanni fagnar sigri sem endranær. Hans hugmyndir eru sannleikurinn.

Gleðilega páska!

Frjálshyggjuvélin

Kvikmyndin Gasland sækir á mig - hugsun um samfélagið sem hún lýsir lætur mig ekki í friði. Þetta er heimildamynd - lýsir raunveruleikanum. Áhrifum peningaaflanna á strjálbýl svæði í Bandaríkjunum síðustu 15 ár.

Finn mikil líkindi með samfélaginu sem ég lifi í og samfélagi þessara fjölskyldna sem Josh Fox heimsækir. Samfélag þar sem viðsnúningur hefur orðið á daglegu lífi íbúanna. Samfélag í vanda þar sem fullkomið vantraust er komið í stað trausts. Hræðsla, mútur, sekt, yfirhylming, þöggun, allt þetta skynjar maður yfir og allt um kring.

Yfirvöld eru ekki til staðar fyrir íbúanna heldur fyrir fjármálaöflin. Fjármagnið ræður för. Græðgin við stjórnvölinn í sinni tærustu mynd.

Ísland er að mörgu leyti í sömu stöðu. Samfélag fullkomins vantrausts þar sem viðsnúningur hefur orðið á daglegu lífi okkar allra. Við viðurkennum það þó ekki, höldum bara áfram að hlaupa eins og Njála sýnir svo skýrt.

Aldrei orðið eins vel ljóst og nú að ég vil ekki búa í samfélagi þar sem frjálshyggjuvélin er við stjórnvölinn. Vil brjóta niður þessa frjálshyggjuvél og koma okkur aftur á þann stað þar sem við vissum hvað var rétt og hvað var rangt. Stað þar sem stjórnendur fyrirtækjanna vissu það líka.

Frjálshyggjuvélin gjöreyðir auðlindum og er andskotans sama. Auðlindin mannauður fellur þar undir.
Frjálshyggjuvélin lætur sér í léttu rúmu liggja þó að mannauðurinn brenni út, verði að öryrkjum nú eða deyji af völdum hennar. 

Frjálshyggjuvélin hugsar um það eitt að búa til skilvirka krana fyrir fjármagnið í vasa eigendanna.
Frjálshyggjuvélin nennir ekki lengur að stjórna neinu. Nennir ekki að eiga mannleg samskipti við fólk heldur stjórnar með yfirboðum að ofan og niður.

Frjálshyggjuvélin sem heldur að skattar séu til til viðhalds hennar sjálfrar. Meira að segja sjóðir verkalýðsins eru hluti af þessari frjálshyggjuvél. Ótrúlega klókt fyrirkomulag að láta einstaklingana greiða skatta allt sitt líf en svo þurfa þeir líka að greiða þjónustuna sem þeir þurfa á að halda af hendi kerfisins. Ef þeim dettur það í hug að nota sína eigin sjóði til að styrkja sig í þeirri viðleitni að lifa af þá lækkar það sem frjálshyggjuvélin þarf að greiða út til þessara einstaklinga. Meira verður til fyrir stjórnendurna sem eru áskrifendur að árslaunum hins venjulega manns á tveimur mánuðum. 

Frjálshyggjuvélin mælir allt. Hún telur tölvupósta og mælir árangur út frá fjölda verka. Gæði skipta ekki máli enda vélin ekkert í því að búa til gæði.
Hún er í því að búa til krana fyrir peninga í vasa eigenda.
Eyðing þess sem er er í fínu lagi hjá þessari vél.
Græðgi og fíkn í meira er hennar drifkraftur.

Frederick Winslow Taylor hefði aldeilis orðið ánægður með jarðarbúa hefði hann heimsótt okkur núna, í það minnsta Bandaríkjamenn og Íslendinga. Annað samfélagið telur 330. þúsund manns, hitt 320 milljónir manns. "One best way" eða töfralausn er kjörorðið.

Ég held að það sé forgangsmál að skipta um kúrs.

Við viljum njóta þess að lifa.
Til þess þurfum við að skipta um kúrs.
Vélin eins og hún er hefur ekki til að bera neinn kærleika.

Donald Trump er fulltrúi þessarar vélar í hnotskurn.
Ef hann næði kjöri væri alveg búið að eyða mörkunum á milli viðskiptalífsins og stjórnmálanna.
Það sama gæti gerst hér.

Hugleiðingar í kjölfar Njálu...

The Stepford wifes, Nuts, Frances, the Magdalene Sisters, Vera Drake, Píkusögur,Njála...

Kvikmyndir og leikhús sem hafa haft mikil áhrif á mig og koma í hugann núna daginn eftir að ég sá Njálu. Þessa stórkostlegu sýningu í Borgarleikhúsinu sem hristi svo rækilega upp í mér að ég verð að tjá mig... án þess að hafa endilega hugmynd um hvað.

Alla ævi hef ég upplifað mig „öðruvísi". Lengst framan af ævinni upplifði ég það á jákvæðan hátt. Pabbi sagði að ég væri „sérvitur" og mér þótti vænt um það, var í mínum huga ekki neikvætt.

Þegar ég útskrifaðist úr menntaskóla árið 1984 gaf Krummi frændi minn (fyrsti karlinn sem ég lít á sem minn mentor...) mér útgáfu Halldórs Laxness af Njálu í útskriftargjöf. Mér þótti mikið til koma og man mjög vel hvað mér fannst ég merkileg þann dag en bókina las ég aldrei og hef ekki gert enn komin á sextugsaldur.

Snemma tók ég þá ákvörðun að mér leiddust „karlabækur" eða í það minnsta hefði ekki áhuga á þeim. Gaf það beinlínis út að ég vildi ekki íslenskar bækur að gjöf. Ég vildi þýðingar. Þýðingar á erlendum skáldsögum þar sem ég gat komist inn í stærri heim. Leiddist þessi þröngi íslenski karlaheimur og vildi annan. Get viðurkennt það hér þó það sé auðvitað til vitnis um fáfræði mína að ég las ekki bækur Péturs Gunnarssonar, Einars Kárasonar, Einars Más Guðmundssonar eða Þórarins Eldjárn á þeim árum þegar manni fannst allir Íslendingar vera að lesa bækur þeirra og hef ekki enn lesið þær.

Lá í þýðingum erlendra karla og kvenna og horfði á bíómyndir sem höfðuðu til þess veruleika sem mig langaði til að vita meira um.

Það er engin tilviljun hvaða bíómyndir ég nefni hér að ofan. Allt eru þetta bíómyndir sem á einn annan hátt fjalla um það að vera kona. Sú fyrsta Stepford Wifes gamla útgáfan sem ég sá í einhverjum áfanganum í Kvennaskólanum snart mig djúpt og kemur enn stöðugt upp í hugann. Hrollvekja þar sem sviðið er úthverfi Bandaríkjanna þar sem karlar breyta konunum sínum í vélmenni til að sinna sínum þörfum og heimilisins. Jákvæðni er þar lykilatriði. Verður oft hugsað til Stepford wifes þegar ég opna Facebook dagsins í dag.

Frances hafði gríðarleg áhrif á mig. Kvikmynd sem fjallar um konu sem ekki gengur að kröfum samfélagsins um að vera eins og krafist er og er í lokin þvinguð í aðgerð þar sem gallar hennar eru „lagaðir". „Dramadrottning" er vinsælt orð í nútímanum og óspart notað í þeim tilgangi að stimpla konur og karla sem sýna ótilhlýðilega hegðan. Að vera „dramatískur" eða „dramadrottning" dylst engum að er ekki eftirsóknarvert í íslenskum nútíma. Nuts snerti mig með sama hætti. Man að ég samsamaði mig með aðalpersónunni þó ég muni ekkert í dag annað.

The Magdalene Sisters snart mig djúpt og vakti með mér ólýsanlega réttlætiskennd. Stúlkan sem ekki hafði annað til saka unnið en vera sjarmerandi og sexý. Það var nóg til að loka hana inni. Sagan í heild - bakgrunnurinn - stúlkur sem voru lokaðar inni í klaustri fyrir það eitt að vera stúlkur allt til loka síðustu aldar á Írlandi.

Vera Drake. Passar í raun ekki hérna inn en kom samt upp í hugann svo ég hef hana með. Rosalega áhrifamikil mynd um konu sem í hæversku sinni og góðmennsku leyfði sér að koma til aðstoðar ungum stúlkum um fóstureyðingar. Varð dæmd sek um alvarlega glæpi í lokin.

Píkusögur sett á svið Borgarleikhússins árið 2006 þar sem íslenskar Alþingiskonur léku hlutverkin. Stórkostlega áhrifarík upplifun. Að horfa á þessar flottu fyrirmyndir úr öllum íslensku stjórnmálaflokkunum koma þarna saman í þessu verki og tala upphátt um „píkur". Orð sem við segjum sjaldan eða aldrei upphátt. Meira að segja ekki við konur segjum þetta orð upphátt. Og enn þann dag í dag á árinu 2016 eru kynferðislegar langanir stráka í sviðsljósinu og við ekki komnar á þann stað að tala um sömu langanir stúlkna. Ótrúlegt. Hvenær kemur að því að stúlkur fara að tala um þennan merkilega tíma í sínu lífi þegar kynþarfir þeirra kvikna? Hvað gera þær? Hvernig samsama þær sig? Hvar finna þær hvað má og hvað ekki? Hvar finna þær fyrirmyndir? Leiðsögn?

Og að síðustu Njála. Svo mögnuð upplifun að ég reyni ekki að lýsa því með orðum. Allar gáttir opnuðust og það varð umsvifalaust hátt til lofts og vítt til veggja. Tilvera sem er svo miklu, miklu skemmtilegra að vera partur af en þröng tilvera Facebook eða nútímans á Íslandi í febrúar 2016.

Ég er enn „öðruvísi". Upplifunin af því er ekki sú sama í dag og fyrrum. Kannski á ég eftir að tjá mig um það einhvern tíma.

Birtingarmyndir trausts okkar á körlum og vantrausts á konum

Skólabróðir minn úr Reykjaskóla Reynir Ingimarsson setti skemmtilega athugasemd inn á vegginn minn í gær „Eg held það sé stjórn Jóhönnu að kenna!“ Að mínu mati athugasemd með djúpt innihald – mun dýpra en okkur dettur fyrst í hug þó að sjálfsögðu sé henni ætlað að vera grín.

Jóhanna Sigurðardóttir var fyrsta konan til að stýra ríkisstjórn Íslands. Sú staðreynd hafði gríðarlega mikil áhrif sem ekki sér fyrir endann á enn. Strákunum líkaði það ekki og töluðu frá fyrstu stundu niður allt sem frá þessari ríkisstjórn kom. Þeir töluðu það ekki einungis niður heldur gerðu allt til þess að sameinast í því að áætlanir ríkisstjórnarinnar næðu ekki fram að ganga. Strákarnir gerðu það sem þeir kunna best – þeir stóðu saman í andstöðunni.

Strákunum tókst það sem þeir ætluðu sér – þeim tókst að gera ríkisstjórnina nánast óvirka vegna andstöðu almennings við hana. Það er nefnilega þannig að til að hægt sé að ná fram breytingum í samfélaginu – þarftu fylgjendur. Þú þarft styrk og vald sem einungis fylgjendurnir geta gefið þér.

Óvinsældirnar sem strákunum tókst að telja okkur almenningi á Íslandi trú um hjúpar enn stjórnmálaflokkinn sem var í forystu í ríkisstjórninni – Samfylkinguna. Ætlan Davíðs Oddssonar og félaga tókst – að keyra í kaf hugmyndina um að hægt væri að sameina jafnaðarmenn í einum flokki á Íslandi.

Hvaða hugmynd var það í grunninn sem þeir nýttu sér? Það var vantraust okkar almennings á konum sem þeir nýttu sér. Það reyndist auðvelt. Þetta djúpstæða vantraust sem við höfum á konum við stjórnvölinn og að sama skapi djúpstæða traust sem við berum til karla var það sem reyndist auðveldast að nýta sér til að brjóta þessa sameinuðu fylkingu á bak aftur. Þannig er staðan enn þann dag í dag í febrúarlok árið 2016.

Hvað er að gerast á meðal Pírata núna? Þekkjum við munstrið? Hvað er hættulegra en stjarna konu sem skín?

Viljum við snúa vörn í sókn?

Kvenfyrirlitning í hæstu hæðum í landi jafnréttisins

„Ég finn ennþá fyrir afleiðingum þess að hafa verið útskúfuð félagslega þar sem ég hitti ennþá þessa einstaklinga sem voru í skólanum á þessum tíma. Þeir eru í strætó, ég afgreiði þá í sjoppunni þar sem ég vinn, þeir eru á kaffihúsinu, þeir eru í bænum mínum. Það er einfaldlega þannig að öllu gríni fylgir einhver alvara og þegar grínið beinist að einum einstaklingi og er orðið eitthvað sem 800 manns eiga að hlæja saman að þá er það einfaldlega ekkert fyndið lengur. Myndbandið sýnir rótgróna kvenfyrirlitningu í menningu skólans, einnig sérstaka hræðslu og heift í garð þeirra sem láta til sín taka.“ (Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir „Myndbandið sýnir rótgróna kvenfyrirlitningu“, Stundin 4 tbl. 2. árgangur)

Blaðamaðurinn Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir fjallar um sérlega ógeðfellt mál í nýjasta tölublaði Stundarinnar. Mál sem allir sem láta sig samfélagið varða ættu að kynna sér. Við þykjumst alla jafna vera komin svo langt í jafnréttismálum og trónum hæst á lista yfir jafnrétti kynjanna í heiminum. Á sama tíma lýsir greinin sem hér er vitnað til fullkomlega skelfilegri hegðan ungra drengja gagnvart ungum stúlkum og umfram allt samfélagi sem leyfir slíka hegðan og tekur þátt í henni - leggur í raun blessun sína yfir hana.

Get ekki lýst þeirri skelfingu sem heltekur mig að lesa þennan óskapnað. Er það virkilega svo – ennþá – að foreldrar táninga í menntaskólum landsins leggja blessun sína yfir að Gillz stýri skemmtunum þeirra? Leggja skólameistarar menntaskólanna blessun sína yfir að Gillz stýri skemmtunum nemenda þeirra? Er þetta samfélag sem lýst er í greininni framtíðin sem við foreldrar ungs fólks á Íslandi viljum búa þeim?

Samfélag þar sem ungir graðir karlar eru í öndvegi og stúlkur eru puntudúkkur til skrauts? Ef einhver gerist svo djarfur að mótmæla og standa upp fyrir rétt stúlkna þá er sá hinn sami gerður félagslega útlægur úr samfélaginu? Er það í lagi?

Greinin sem hér er vitnað til lýsir fullkomlega fársjúku samfélagi. Samfélagi sem samþykkir útgáfu myndbands þar sem tiltekinn einstaklingur sem flúið hefur samfélagið sem um ræðir er lagður í einelti með einstaklega grófum hætti. Gefið í skyn að viðkomandi einstaklingur sé það versta af öllu slæmu: feministi! Feministi sem drepur karlmenn.

Þetta mál er þess eðlis að það verður að ræða frekar. Viðbrögð skólameistarans sem lesa má úr greininni eru langt frá því að vera í lagi og lýsa hegðan sem styður við hugmyndir drengjanna sem um ræðir.

Greinin um myndbandaráðin í sama blaði er þess eðlis að á því verður að vekja athygli og krefjast umræðu. Viljum við foreldrar ungs fólks á Íslandi í dag hafa þetta svona? Viljum við að börnin okkar lifi og hrærist í samfélagi þar sem gredda drengjanna er í hávegum höfð og stúlkurnar okkar eru leikföng þeirra? Er það í lagi að myndabandaráð framhaldsskólanna séu setin 91% af strákum en 9% af stúlkum? Er menning sem gerir því skóna að hlutverk stúlknanna sé að „totta“ strákana í tíma og ótíma sú menning sem við viljum styðja við?

Ég segi nei. Hingað og ekki lengra. Upphafning virðingarleysis ungra drengja gagnvart stúlkum er ekki fyndin. Hún er dauðans alvara. Málið er okkar foreldranna. Þetta mál er svo alvarlegt að það verðum við að ræða og í framhaldi af því þarf að ræða það innan framhaldsskólanna. Kynþarfir og kynhegðun ungs fólks þarf að ræða innan skólanna. Og jafnréttiskennslu er þörf innan skólanna ekki síðar en strax.

Að þroskast og verða fullorðinn þýðir að þú þarft að læra að bera ábyrgð á sjálfum þér. Þú ert hluti af samfélagi og í þessu samfélagi þarftu að læra að haga þér eins og maður. Endurtekin dæmi í fjölmiðlum af fullkomlega óviðurkvæmilegri kynferðislegri hegðun ungra drengja segir okkur með skýrum hætti að við verðum að kenna þeim hvað fellur undir að haga sér eins og maður.