Þar liggja mörkin

Það er stundum gott að láta minna sig á. Ég upplifði það mjög sterkt á dögunum þegar ég las bókina „Lofuð“ eftir Elisabeth Gilbert. Lestur hennar eins og leysti mig úr fjötrum. Ég drakk í mig hugmyndir höfundar og naut þess ómælt að láta hana minna mig á. Minna mig á af hverju ég er sú sem ég er og af hverju ég er ósammála íhaldssömum hægri mönnum heimsins.

Það er af því að ég er jafnréttissinni. Það er af því að íhaldssamir hægri menn heimsins eru andstæðingar þeirrar hugmyndafræði .

Á laugardaginn var hjarta mitt fullt af gleði þar sem ég stóð og fylgdist með Gay Pride göngunni . Ég komst við eins og svo oft áður og þurfti að halda aftur af tárunum. Ástæðan var ekki sorg heldur gleði.

Ég horfði á borgarstjórann sem var „borgarstjórinn minn“ þann dag umfram aðra daga. Var að springa úr stolti yfir að búa í landi þar sem borgarstjórinn væri dragdrottning á slíkum degi og sýndi þannig samstöðu með þeim sem alla jafna eru álitnir „öðruvísi“.

„Hinsegin dagar“ eða Gay Pride hefur algjöra sérstöðu yfir aðrar hátíðir í mínum huga. Dagur samstöðu – dagur þar sem maður finnur væntumþykjuna og gleðina streyma allt um kring. Dagur sem ég sækist eftir að vera þátttakandi í og má helst ekki missa af.

Um kvöldið hlustaði ég á Pál Óskar í fréttum og fékk gæsahúð. Mig langaði að fá að faðma hann að mér og kyssa hann. Var svo glöð yfir því sem hann sagði. Svo glöð yfir að hann þyrði að standa upp fyrir feministum, fyrir kellingum, þyrði að benda á að um alla aðra en hvíta straight hægrisinnaða karla mætti viðhafa uppnefni. „Burt með kvenfyrirlitninguna „ sagði hann „burt með hatrið á öðrum kynþáttum“.

Ég upplifði orð hans persónulega. Hann stóð upp fyrir mig. Hann gagnrýndi upphátt þá sem leyfa sér að stimpla okkur hin „kommúnista“ eða „kellingar“ á hverjum degi af því að við erum ekki sammála þeim. Hann sagði upphátt af miklum eldmóði það sem mig hefur langað til að hrópa hátt svo lengi. Það var svo gott og það var svo þarft.

Hvað gerðist?

Ákall hans um umburðarlyndi, ást og kærleika var kveðið í kútinn. Snúið út úr orðum hans og gengið svo langt að það er ekki hægt að hafa það eftir.

Að tala um „hvíta hægrisinnaða karla“ sem hóp – er að ganga of langt. Þar liggja mörkin.

Ég opinberaði . . .

það sem ég hefur búið um sig í huga mér lengi. Það sem ég hef sagt upphátt við félaga mína í langan tíma - en ætlaði samt aldrei að segja opinberlega.

Ég hef alltaf vitað að besta veganestið á framabraut á Íslandi er að vera karlmaður í Sjálfstæðisflokknum - það að vinna vel og af heilindum skipti miklu minna máli. Ég hef oft fjallað um það. Hef samt aldrei sagt það hreint út áður að það að vera af kvenkyni og andstæðingur Sjálfstæðisflokksins ynni beinlínis á móti manni. Nú er það farið í loftið og verður ekki aftur tekið.

Vonandi rennur sá dagur upp einhvern tíma að hægt verði að tala um það opinberlega - á heiðarlegan og opinskáan hátt - en sá tími er sannarlega ekki runninn upp enn. Til þess er vald Flokksins enn of sterkt.

Játa það opinberlega að síðustu vikur, mánuði og ár hefur byggst upp innra með mér gríðarleg reiði út í þennan flokk - Sjálfstæðisflokkinn. Á sama tíma þykir mér mjög vænt um marga sem fylgja þessum sama flokki og ber virðingu fyrir þeim. Það er á tíðum erfið staða að lifa með.

Skortur flokksmanna á auðmýkt gagnvart þeirri stöðu sem við öll erum í er sárt og vont að upplifa. Að upplifa hrokann og drambsemina á uppgangstímanum var eitt - að þurfa að búa við sama hroka og dramsemi þegar allt er farið fjandans til er erfiðara.

Að upplifa það beinlínis - hlusta á það dag eftir dag eftir dag - að enginn geti stjórnað þessu landi annar en Sjálfstæðisflokkurinn. Að allt sé hér í volæði vegna þess eins að Sjálfstæðisflokkurinn er ekki við völd viðurkenni ég að ég tek persónulega. Að lesa blaðagreinar forystumanna íslensks atvinnulífs þar sem einungis vantar í fyrirsögnina - að það eina sem sé að í íslensku samfélagi sé að Sjálfstæðisflokkurinn er ekki við völd - er erfitt að kyngja.

Að lesa leiðara og blaðagreinar mætra manna sem ég ber virðingu fyrir setja Flokkinn ítrekað í öndvegi tekur á.

Þeir eru ófáir síðustu vikur og mánuði sem hafa sagt mér að ég „megi ekki taka þetta svona inn á mig". Að ég verði að læra að hætta á hlusta á fréttir. Hætta að láta líf mitt snúast um pólitík og snúa mér að öðru. Því sem er gott og skemmtilegt.

Ég leyfi mér enn að ráða þessu sjálf. Ég er pólitísk og mun verða svo lengi sem ég dreg andann. Ég trúi því að pólitík skipti máli og að vond pólitík hafi komið okkur á þann stað sem við erum. Ef það er eitthvað sem ég vil að við lærum af því sem hér gerðist síðasta áratuginn þá er það að við eigum að ræða pólitík. Að við eigum að vera pólitísk.

Ég trúi því staðfastlega og hef fyrir því ótal rök að Sjálfstæðisflokkurinn sé helsti dragbíturinn á jákvæðar breytingar í íslensku samfélagi. Flokkurinn sem getur ekki klofnað. Flokkurinn sem segist vera flokkur frjálsar samkeppni en berst fyrir viðskiptahöfum með kjafti og klóm. Flokkurinn sem flestir íslenskir karlmenn í stjórnum íslenskra fyrirtækja styðja og fylgja eins og hjörð. Án gagnrýni.

Ég hef sagt það áður og segi það enn: það á enginn ekki að sætta sig við að lúta forystu slíks hóps. Að lúta forystu gagnrýnislausrar hjarðar eftir það sem á undan er gengið er til of mikils mælst.

Á þessu byggir reiði mín. Hvort ég á rétt á henni er annað mál - en hún er þarna.

Lögmálið um hækkun verðlags

Verður oft hugsað til pistils Margrétar Rúnar kvikmyndargerðarmanns í útvarpinu fyrir margt löngu þar sem hún gerði grein fyrir muninum á því að vera Þjóðverji eða Íslendingur. Hún hafði farið í hverfisbakaríið um morguninn og skildi ekkert í því að fyrir utan bakaríið stóðu fínu frúrnar í pelsunum sínum og var heitt í hamsi. Inni í bakaríinu var enginn. Þegar hún vildi vita hverju þetta sætti kom í ljós að brauðið hafði hækkað um pfenning í verði! Það vildu frúrnar ekki sætta sig við og keyptu því ekki brauðið!

Margréti fannst þetta að vonum stórmerkileg upplifun. Verandi Íslendingur með enga verðvitund eftir að hafa alist upp við stöðuga verðbólgu og lögmálið eina um hækkun verðlags alla tíð.

Ég heillaðist af þessum pistli og hef munað hann alla tíð síðan. Fyrir mér snerist þessi saga um grundvallaratriði. Þær afleiðingar sem það hefur á venjulegt fólk í samfélagi að lifa við óstjórn efnahagsmála og óðaverðbólgu ár eftir ár áratug eftir áratug. Þær afleiðingar að fólk lítur á það sem eðlilegan hlut að allt hækki - alltaf. Aðhald neytandans verður ekkert.

Ég ólst upp í þessum kringumstæðum. Þar sem það eitt gilti að eyða peningunum jafnharðan og þeirra var aflað. Að hlutirnir kostuðu eitt í búðinni í dag og annað á morgun. Ég lærði að umbera hækkanir verðlags án þess að segja neitt. Það var eðlilegt ástand.

Að alast upp við verðbólgu sem eðlilegt ástand er engu samfélagi hollt. Að alast upp við almenna óstjórn efnahagsmála er engu samfélagi hollt. Að alast upp með íslensku krónuna sem gjaldmiðil er beinlínis skaðlegt.

Ástæða þess að ég rifja þessa sögu upp er það fullkomna virðingarleysi sem ég upplifi af hálfu opinberra aðila í þessu samfélagi þessi misserin. Framkomu sveitarfélagsins Reykjavíkurborgar og fyrirtækisins Orkuveitu Reykjavíkur. Dónaskapinn sem þessir aðilar sýna og finnst sjálfsagt. Það er ekkert sjálfsagt við það og það er ástæða til þess í það minnsta að fjalla um það opinberlega.

Það sem ég kalla fullkomið virðingarleysi og dónaskap er að senda út í upphafi árs bréf til borgarbúa þar sem tilkynnt er si svona að frá og með næstu mánaðarmótum - 1. febrúar 2011 muni Orkuveita Reykjavíkur innheimta vatns- og fráveitugjald mánaðarlega af íbúum sveitarfélagsins.

Bréfið er sent út hálfum mánuði áður en innheimtan byrjar skv. þessum nýju reglum. Engin kynning á málinu fyrirfram. Ekkert. Bara versgú - gjörðu svo vel að borga það sem okkur dettur í hug að rukka þig um. Engar upplýsingar um að þessi gjöld hafi áður verið hluti fasteignagjalda. Engar upplýsingar um á hvaða forsendum gjaldtakan er ákvörðuð. Ekkert. Bara seðill sem tilkynnir að frá og með næstu mánaðarmótum sé þér gert að greiða mánaðarlega greiðslur sem heita frá og með þeim degi „vatns- og fráveitugjöld".

Sagan er ekki öll. 18. apríl 2011 kemur annar sambærilegur seðill. Nú er það tilkynning um hækkun á viðkomandi gjöldum. Enn engar upplýsingar. Ekki er á þessari tilkynningu stafkrók að finna um hækkun gjaldskrár. Bara ný „álagning" eins og það heitir. Eins og hún hafi komið af himnum ofan - engin skýring - ekkert. Aftur versgú - gjörðu svo vel að borga okkur það sem þér ber.

Í millitíðinni hafði Reykjavíkurborg sent heim miða þar sem tilkynnt var að frá og með 1. maí þyrfti maður annað hvort að taka upp á því að fara annað hvort í göngutúr með ruslatunnuna sína vikulega í veg fyrir sorpbílinn eða að greiða aukalega 4.800 krónur til að fá hana losaða.

Það er eitt að sætta sig við hækkanir opinberra fyrirtækja og borgarsjóðs. Það er annað að sætta sig við virðingarleysi og að vera meðhöndlaður eins og slíkir hlutir sem hér er fjallað um komi manni ekki við og séu sjálfsagðir.

Það er ekki að fara fram á mikið að krefjast þess af opinberum aðilum að þeir í það minnsta kynni grundvallarbreytingar fyrir þá þjónustu sem þeir veita. Að þeir hagi sér ekki eins og vasar íbúanna séu þeirra tekjulind sem þeir mega ganga í eins og þeim sýnist.

Ég er Evrópusambandssinni

Ég vil að Ísland verði aðili að Evrópusambandinu. Ég þarf ekki niðurstöðu aðildarviðræðna til að sannfærast.

Yfirlýsing sem kemur áreiðanlega engum á óvart en kom mér í hug í dag þegar ég hlustaði í milljónasta sinn á Sjálfstæðismann telja upp fyrir mér klisjurnar sem karlmenn í þeim flokki hafa sameinast um að nota í umræðum um þetta mikilvæga mál.

Ég hugsaði með mér - nei ég get ekki hlustað á þetta meir... ekki meir... Að hlusta á íslenska karlmenn í viðskiptalífi tala eins og kjána um Evrópusambandið. Ég þarf þess ekki og ég get það ekki.

Það er nú einu sinni svo að - þessir menn - mennirnir sem eru í forsvari fyrir atvinnulífið í landinu eru þeir menn sem eru margir hverjir í alþjóðlegum samskiptum alla daga. Þeir vita að mennirnir sem þeir eiga í viðskiptum við eru engir kjánar. Þess vegna eiga þeir ekki að tala þannig.

Þeir vita að vegna aðildar að EES er innri markaður Evrópusambandsins þeim opinn. Þeir vita að sameiginlegur innri markaður þessa sambands skiptir þá máli. Þeir vita að þegar menn sitja saman við borð - þá fer það ekki eftir því hverrar þjóðar þeir eru hvort þeir hafa áhrif eða ekki. Þeir vita að það fer eftir manneskjunni sem situr við borðið hvort hlustað er á hana eða ekki.

Ég get ekki lengur hlustað á allar þessar heimskulegu klisjur íslenskra karlmanna um að enginn geti neitt nema þeir sjálfir. Þessir sömu menn og ég hef unnið fyrir af ástríðu og heilindum allt mitt líf.

Nú er mál að linni. Nú ætla ég að strengja það staðfasta heit að ég ætla ekki að taka þátt í meðvirkni með þeim lengur. Ég þarf ekki að hlusta. Ég þarf ekki að láta málflutning minn fara eftir því sem þeir segja.

Ég hef persónulega reynslu af samskiptum og samstarfi við innlenda og erlenda aðila í viðskiptalífi í 23 ár. Ég byggi afstöðu mína á þeirri reynslu.

Ég vil að Ísland verði aðili að Evrópusambandinu. Ég vil það af menningarlegum ástæðum. Ég vil það af pólitískum ástæðum. Ég vil það af efnahagslegum ástæðum. Og ég vil það fyrst og síðast af persónulegum ástæðum.

Mér þykir samt vænt um íslenska karlmenn. Í Sjálfstæðisflokknum - sem öðrum flokkum - en til að geta lifað í samfélagi með þeim - þarf áhrifa - annarra þjóða að gæta hér í meira mæli en hingað til.

Hvernig get ég verið svona viss?

...um að ég ætli að segja já á laugardaginn?

- Vegna þess að það er rétt.

- Vegna þess að málið sem fyrir liggur varðar grundvöllinn í samskiptum manna.

- Vegna þess að „allt sem þér viljið að aðrir menn gjöri yður, það skuluð þér og þeim gjöra"

Þetta lögmál lærði ég í æsku og það er í mínum huga heilagt og snýst um grunninn að því að búa í samfélagi.

Íslendingar gerðust aðilar að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið á sínum tíma og undirgengust með þeim samningi ákveðnar grundvallarreglur. Á grundvelli þess samnings um frelsi í fjármagnsflutningum á milli landa fóru Íslendingar - Íslendingar - offari í lántökum í útlöndum. Svo miklu offari að þeim tókst að búa til eitt stærsta gjaldþrot heimssögunnar.

Íslenskur almenningur lifði í vellystingum praktuglega og neyslan fór í þvílíkar hæðir að þeir sjálfir - Íslendingar trúðu því að þeir gætu allt og væru öllum öðrum mönnum æðri og klárari. Þeir fóru mikinn hvar sem til þeirra heyrðist og voru sannfærðir að þeirra væri sannleikurinn.

Í ljós kom að svo var ekki. Íslendingar voru ekkert sérstakir snillingar. Þeir voru ekki öðrum fremri nema kannski í því að búa til eitt stærsta gjaldþrot heimssögunnar - það tókst þeim betur en nokkurri annarri þjóð. Og hver veit nema okkar verði minnst fyrir það um aldir.

Kosningin á laugardaginn snýst ekki um það „að ég sé að borga skuldir einkabanka". Hún snýst ekki heldur um það að „ég sé að leggja byrðar á dóttur mína um langa framtíð".

Kosningin á laugardaginn snýst um heiður og sæmd. Hún snýst um að íslenska þjóðin sýni ábyrgð. Að íslenska þjóðin virði grundvallarlögmálið um „að það sem þér viljið að aðrir menn gjöri yður það skulið þér og þeim gjöra".

Valið stendur um dramb eða auðmýkt

Á laugardaginn verður gengið til kosninga á Íslandi. Niðurstaða þessara kosninga skiptir mig verulega miklu máli. Kosningarnar á laugardaginn eru fyrir mér mælikvarði á það hvers konar samfélag við ætlum gefa út að við séum. Kosningarnar snúast ekki um lögfræði og því síður um peninga.

Kosningarnar snúast um hvort við ætlum að halda áfram að vera sjálfhverf þjóð uppfull af rembu eða hvort við ætlum að snúa við blaðinu og láta eins og menn.

Davíð Oddsson fyrrum forsætisráðherra og seðlabankastjóri, nú ritstjóri áróðurspésans Morgunblaðsins, viðhafði þessi orð í Kastljósþætti kvöldið minnistæða 7. október 2008: „...að við ættum ekki að borga skuldir óreiðumanna". Þessi setning er lifandi enn og viðhöfð af stórum hluta þeirrar þjóðar sem ég tilheyri. Ég skammast mín í hvert skipti sem ég heyri þessa setningu. Skammast mín fyrir að vera Íslendingur.

Ég er á hverjum degi að borga skuldir óreiðumanna og get ekki annað. Hversu mjög sem ég vildi komast hjá því - þá get ég það ekki. Óreiðumennirnir eru margir og þá er að finna víða. Fyrst og fremst er ég að borga fyrir brjálæði síðasta áratugar - sem ég NB vildi aldrei - með gengi krónunnar á hverjum einasta degi.

Lífskjör mín hafa verið skert stórkostlega og eignin er farin. Bráðum kemur kannski að því að bankinn hirði af mér húsnæðið í orðsins fyllstu merkinu - það á eftir að koma í ljós.

Ákvörðun um það hvort ríkissjóður Íslands gengst í ábyrgð fyrir Icesave eða ekki er ekki spurning um peninga. Það vitum við öll og þarf ekki að endurtaka. Ríkissjóður þarf að taka á sig, og hefur tekið á sig, margfaldar þær upphæðir sem hann kannski þarf að greiða vegna Icesave.

Icesave snýst um valdabaráttu. Valdabaráttu þeirra sem vilja halda áfram sjálfhverfunni og drambseminni og vilja umfram allt fá að halda völdum yfir þjóðinni og yfir okkur hinum sem viljum lifa í siðuðu samfélagi við aðrar þjóðir.

Afstaða meirihluta kjósenda á laugardaginn snýst um ábyrgð eða ábyrgðarleysi. Hvort við ætlum að halda áfram að vera sú ábyrðgarlausa, sjálfumglaða, drambsama þjóð sem við höfum verið frá upphafi aldarinnar eða hvort við ætlum segja skilið við þá hugmyndafræði og taka upp nýja siði. Nýja siði byggða á gömlum merg.

Það er ekki spurning hvert val mitt verður loksins þegar ég fæ tækifæri til að tilheyra hópi sem kýs aðra leið en þessi sjálfumglaði, hrokafulli hópur sem hefur skilið íslenskt samfélag eftir í rústum.

Ég kýs sjálfsvirðingu og ábyrgð. Ég segi já.

Í sambúð með Sjálfstæðisflokknum

Það er áhugavert að skoða fyrirsagnir greinasafns míns frá þessum áratug. Af þeim má lesa að oftar en ekki hefur karlaveldið verið mér tilefni til setjast við skriftir.

Þessi fyrsti áratugur aldarinnar á Íslandi hefur um margt verið sérstakur en umfram allt hefur hann einkennst af rembu. Rembu karlaveldisins á Íslandi sem hefur barið sér á brjóst og talið sig kunna betur að reka fyrirtæki og þjóðfélag en allir aðrir í heiminum.

Við vitum nú hversu mikil innistæða var fyrir þessari rembu. Í ljós hefur komið að íslenskir karlmenn kunna ekki betur að reka fyrirtæki en aðrir - má mikið vera ef þeir kunna það ekki síður en aðrir. Hæfileikar þeirra í að reka þjóðfélag hafa heldur ekki reynst meiri en annarra - margt sem bendir til að þeir hafi alls ekki kunnað að reka þjóðfélag. Í það minnsta er samfélagið Ísland í verulegum vanda eftir hrunadans þessa áratugar þar sem remban var í algleymingi.

Markaðurinn er stórskaddaður - svo mjög að stór hluti fyrirtækja í landinu er í fangi ríkisins beint eða óbeint. Almenningur hefur orðið fyrir stórkostlegri lífskjaraskerðingu og stór hluti hans er orðinn eignalaus, einhverjir gjaldþrota.

Þrátt fyrir fullkomið hrun þeirra stjórnmálastefnu sem rekin var á Íslandi síðasta áratuginn bólar ekkert á endurskoðun hennar hjá stærsta stjórnmálaflokki landsins Sjálfstæðisflokknum. Innan Sjálfstæðisflokksins eru langflestir karlkyns stjórnendur íslensks viðskiptalífs. Þeir eru háværir í gagnrýni sinni á núverandi stjórnvöld en ekkert bólar á sjálfsgagnrýni eða að þeir kannist við að bera einhverja ábyrgð á þeirri stöðu sem við erum í.

Ég velti því fyrir mér í grein árið 2003 hvort að aðild forsvarsmanna íslensks atvinnulífs að Sjálfstæðisflokknum ætti meira skylt við trúarbrögð en raunverulega pólitík. Ég hef fengið skýrt svar við þeim vangaveltum. Sjálfstæðisflokkurinn ætlar í engu að breyta stefnu sinni til framtíðar þrátt fyrir það sem gerst hefur þennan áratug. Hann ætlar að halda áfram eins og ekkert hafi í skorist með sömu stefnu og hingað til. Forsvarsmenn íslensks atvinnulífs ætla að leyfa honum það. Ekkert hefur breyst þar frá upphafi þessa áratugar. Aðhaldið og gagnrýnin er engin á flokkinn - en ákallið hávært að enginn geti stjórnað landinu annarr en flokkurinn.

Íslenskur almenningur er í gíslingu vondra stjórnmála vegna þessa. Frjálslyndi hópurinn innan Sjálfstæðisflokksins - fólkið sem veit og skilur að Ísland þarf að vinna að því af heilindum og ábyrgð að ná góðum aðildarsamningi við ESB setur fylgispekt við flokkinn í forgang. Ólafur Stephensen ritstjóri Fréttablaðsins skrifar hverja greinina á fætur annarri þar sem hann gagnrýnir Jón Bjarnason og stefnu hans á sama tíma er maðurinn flokksbundinn Sjálfstæðismaður. Hver er stefna þess flokks í málefnum neytenda gagnvart bændum? Þorsteinn Pálsson fer mikinn í að gagnrýna stefnu eða öllu heldur stefnuleysi stjórnvalda. Hann er sannfærður um að aðild Íslands að ESB sé forsenda þess að við náum okkur á strik. Flokkshollusta hans skipar samt æðri sess en hagsmunir almennings í landinu til framtíðar.

Það er óskemmtilegt en augljóst að stefna Sjálfstæðisflokksins er ráðandi um stjórnmálin á Íslandi í dag sem alltaf fyrr. Flokkurinn stýrir skoðanamyndun Íslendinga í einstökum málum hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Þessi flokkur hefur svo lengi verið ráðandi afl í íslensku samfélagi að því verður ekki hrundið svo auðveldlega. Þetta vita forystumenn í flokknum og nýta sér óspart í óábyrgri hávaðasamri stjórnarandstöðu.

Það er ekki uppbyggileg framtíðarsýn að vera borgari í þessu landi og hafa ekkert að horfa til annars en endurtekningu á fortíðinni. En það er sú framtíðarsýn sem við blasir. Einn stjórnmálaflokkur hefur aðild að Evrópusambandinu á stefnuskrá sinni og hann er í stjórn með stjórnmálaflokki sem vinnu að því öllum árum að veikja stöðu Íslendinga í aðildarviðræðunum.

Forsvarsmenn íslensks atvinnulífs gera ekkert í því að hafa áhrif á þessa stöðu - skipta sér ekki af henni eins og aðildarviðræðurnar komi þeim ekki við. Að Sjálfstæðisflokkurinn komist til valda aftur skiptir Samtök atvinnulífsins mun meira máli en aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Hagsmunir bænda og hagsmunir útgerðarmanna er það sem stjórnmálamenn íslenskir sjá ástæðu til að tala um í sambandi við aðildarviðræður við ESB. Hagsmunir bænda í því að viðhalda háum tollum á innfluttar landbúnaðarafurðir. Stjórnmálamönnum íslenskum er mjög umhugað um það.

Hagsmuni mína sem íslensks neytanda - hagsmuni mína sem íslensks launþega, hagsmuni mína sem venjulegs íslensks borgara hugsar enginn um.

Þessi staða liggur að baki ummælum mínum að mér sé varla vært í samfélagi með forsvarsmönnum íslensks atvinnulífs í Sjálfstæðisflokknum lengur. Þeir brugðust mér í upphafi þessa áratugar í að gera augljósar kröfur til síns flokks og þeir gera það enn.