Álögum áróðursins aflétt

Hef orðið þeirrar ánægju aðnjótandi að starfa með Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur að mikilvægu verkefni. Unnum að því ásamt fleiri góðum konum að búa til Kvennahreyfingu Samfylkingarinnar.

Það var ekki andskotalaust verk. Eins meinlaus og sú ætlan var tókst að gera úr því svo stórhættulegt mál að sú sem þetta ritar ákvað að það væri kannski rétt að láta flokkspólitík alveg vera. Hef að mestu staðið við það síðan - utan það að geta alls ekki látið vera að hafa pólitískar skoðanir endalaust - meðvituð um mismikinn fögnuð þeirra sem á hlýða.

Í dag þegar allt útlit var fyrir að ég ætlaði að leyfa pólitíkinni að halda mér í svartholi enn einu sinni tókst Sigríði Ingibjörgu með sínum ómetanlega hlýja húmor að leysa mig úr álögum með einni setningu. Setningin hljómaði svo: „"Ögmundur Jónasson innanríkisráðherra hefur engan sérstakan stuðning minn. Hann er þarna inni en það truflar mig ekki meira í dag en í gær"

Álögum áróðursins sem ég hafði leyft að heltaka mig var aflétt. Ekki meiningin að fara að skrifa einhverja mærðargrein um Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur - enda yrði það gert í lítilli þökk. Sé samt ástæðu til að sýna henni og félögum hennar þakklæti sem hafa haldið stillingu sinni og viðhaft virðingu í umræðunni . Það er óumræðilega mikils virði að það er fólk á Alþingi sem maður ber virðingu fyrir og ber traust til.

Nú er það svo að ég tók út kvalir á sínum tíma þegar greidd voru atkvæði um að ákæra Geir H. Haarde. Held að það kvöld hafi jafnvel verið mér erfiðara en kvöldið 7. október 2008. Ég upplifði með einstaklega sterkum hætti - persónulega - að samþykkt hefði verið á Alþingi ákvörðun sem myndi hafa afdrifaríkar afleiðingar á samfélag okkar.

Fyrir löngu orðin langþreytt á svívirðingum og virðingarleysi í opinberri umræðu og sá fyrir mér að enginn friður yrði í langan tíma enn.

Ég skildi ekki þá ákvörðun Alþingis að skipa nefnd til að fjalla um hvort ákæra skildi tiltekna ráðherra ríkisstjórnar Geirs H. Haarde og ég skildi ekki heldur þá afstöðu þingheims að Geir H. Haarde skyldi ákærður. Ég meðtók ákvörðunina og lærði að lifa með henni.

Síðar þegar fundur var haldinn í Hörpu til stuðnings við Geir H. Haarde gat ég ómögulega tekið undir þann söng sem þaðan heyrðist að Geir og ríkisstjórn hans hefði gert allt rétt á erfiðum tíma 2008. Minnug mánaðanna hræðilegu á haustmánuðum 2008 og upphafs ársins 2009 voru yfirlýsingar í þá veru svo himinhrópandi röng túlkun að ég þagði að mestu um afstöðu mína eftir það.

Mörgum sinnum síðan hefur íslenskt samfélag orðið mér nánast óbærilegt. Virðingarleysið og svívirðingarnar eiga sér engin takmörk. Stjórnarandstöðunni hefur tekist með einstakri hæfni í áróðursbrögðum að eiga sviðið í öllum málum. Allt fer alltaf að snúast um þeirra mat. Þeirra viðhorf.

Áramótaskaupið var ekkert grín fyrir mér - það var fullkomin alvara og óendanlega gott að fá útrás fyrir uppsafnaðar innbyrgðar tilfinningar með því að hlæja að öllu saman.

Langt síðan ég ákvað að nú væri nóg komið. Nú mundi ég ekki lengur láta Sjálfstæðis- eða Framsóknarflokkinn stjórna minni persónulegu líðan frá degi til dags. Samt er það svo að ég fell enn í gryfjuna. Kann ekki annað.

Það gerðist í desember þegar Bjarni Benediktsson lagði fram þingsályktunartillögu um að ákæran skyldi dregin til baka. Enn einu sinni tókst Sjálfstæðismönnum að eignast sviðið. Allt í einu eins og hendi væri veifað - si svona.

Að búa við ákvarðanir Alþingis í eina átt í dag og aðra á morgun án þess að í sjónmáli sé nokkurt tilefni til endurupptöku er mér óbreyttum liðsmanni samfélagsins Íslands óskiljanlegt fyrirbæri.

Get ekki lýst virðingarleysi mínu fyrir þeim þingmönnum sem halda því fram að þetta verklag sé hið eina sanna lýðræði. Ætla ekki að láta eftir mér að segja orð um hugsanir mínar til karlanna sem segjast samkvæmir sjálfum sér og sögðu nei í atkvæðagreiðslunni á föstudaginn.

Læt nægja að segja þeim hinum sem höfðu manndóm til að standa með frávísun í þessu máli - takk. Það er gott að það eru þingmenn á Alþingi sem vilja enn að við hin getum haldið áfram að bera virðingu fyrir löggjafarsamkundunni.