Okkar RÚV

"Tómleikinn felur í sér andlegan dauða. Hann felur í sér grafhýsi hugsjónanna sem eiga að lýsa upp veruleikann og sýna okkur hvað er raunverulega þess virði að gera. Verði hugsjónirnar tómleikanum að bráð, missum við sjónar á því sem gefur lífinu gildi. Missum við sjónar á gildi lífsins, höfum við engar forsendur til að setja okkur markmið og taka ákvarðanir. Þá verðum við skeytingarlaus í hugsun og hegðun, gerum eitt í dag og annað á morgun uns ruglið og bægslagangurinn byrgja okkur endanlega sýn á heiminn. Þá myrkvast veröldin öll eins og hún leggur sig í efnalegu sem andlegu tilliti... ..."andleg viðreisn er eina von okkar." Páll Skúlason - Pælingar II

"Blómlegt andlegt líf er forsenda góðs efnahags og bættra stjórnmála" (birtist í Mbl. 1989)

Leið eins og ég væri að hlusta á vini mína í dag á leiðinni heim í bílnum. Þekki þessa vini mína ekki neitt. Þetta voru þau Guðrún Gunnarsdóttir, Margrét Blöndal, Stefán Jón Hafstein, Ævar Kjartansson og Leifur Hauksson. „Vinir mínir" á RÚV til áratuga sem ég þekki ekki neitt en þykir svo óskaplega vænt um.

Það eru mikil verðmæti að eiga þau ennþá að. Eiga þess enn kost að ýta á takkann í útvarpinu og heyra þessar raddir sem maður þekkir svo vel og vekja hjá manni virðingu og hlýju. Það eru ekki margar stofnanirnar í dag sem hafa þennan sama stað í hjarta manns og RÚV hefur.

Það eru líklega 10 ár síðan ég skrifaði ástríðufullan tölvupóst til Þorfinns Ómarssonar sem þá var umsjónarmaður morgunþáttarins „Í vikulokin" þar sem ég lýsti fyrir honum hvaða tilfinningar ég bæri í brjósti til þessa þáttar og hvað hann skipti mig miklu máli. Held satt að segja að ég hafi farið aðeins yfir strikið eins og svo oft áður í því að mæra af tilfinningasemi þætti og umsjónarmenn á RÚV sem skiptu mig persónulega svo miklu máli.

Oft hef ég haft orð á því síðustu misserin hvað ég er óendanlega þakklát fyrir að eiga Víðsjá að. Þegar „ruglið og bægslagangurinn" er um það bil að gera út af við mann í öðrum miðlum. Þá er frelsun að kveikja á Rás 1. Eins og að komast í „aðra vídd" eins og frændi minn orðaði það svo vel við mig fyrir ekki löngu síðan.

Þess vegna var það högg að opna facebook um miðjan dag í gær og komast að því að hvað gerst hafði. Það var högg að komast að því að Sigríður Pétursdóttir hefði misst vinnuna sem hún elskaði svo mjög og hafði úttalað sig um á þessum sama vettvangi fyrir svo stuttu síðan. Að hún hefði ekki einungis misst vinnuna - heldur verið sagt að taka föggur sínar og yfirgefa staðinn tafarlaust. Að 38 starfsmönnum öðrum hefði verið sagt upp hjá sömu stofnun og flestir fengið sömu meðferð. Að komast að því að stærsti hluti þessara starfsmanna voru fastráðnir starfsmenn á Rás 1. Rás 1! Rásinni sem síst af öllu má hrófla við. Rásinni sem hefur það hlutverk að minna mann á fegurðina á hverjum degi. Rásina sem hefur í gegnum allt sem gengið hefur á í samfélaginu verið trú því hlutverki sínu að vera umfram allt hógvær og fagleg.

Að fá þau skilaboð á myrkrum degi í lok nóvember 2013 að nú væri komið að því að vega að þessari einu stofnun samfélagsins sem enn veit og kann hlutverk sitt var of mikið. Of sárt. Í fyrsta skipti frá haustinu 2008 mætti ég á mótmælafund í hádeginu í dag. Ég gerði það af heilum hug og það var gott fyrir hjartað að finna svo var um fleiri.

Virðing og traust á grundvallarstofnunum samfélagsins er horfið. Það tók mig óskaplega langan tíma að átta mig á því hvað ég var barnaleg að bera fullt traust til bankans míns, til forsvarsmanna íslenskra fyrirtækja almennt. Það var sárt að kveðja Morgunblaðið.

Ætla hvorki að missa traust á RÚV eða kveðja það.
„Því andleg viðreisn er eina von okkar"

Kjósum öðruvísi framtíð!

Í dag göngum við til kosninga. Kosninga þar sem valið stendur um tvennt. Framtíð sem er öðruvísi en fortíðin eða framtíð sem er endurtekning á fortíðinni. Það er ekki vafi hvert mitt val verður. Ég vil framtíð sem er öðruvísi en fortíðin.

Ég ætla að kjósa Samfylkinguna. Flokkinn sem vill klára aðildarviðræður við Evrópusambandið og þannig gefa mér von um að breytingar á Íslandi til framtíðar.

Allar götur frá hausti 2008 hef ég beðið eftir auðmýkt og endurmati þeirra sem frá byrjun aldarinnar ráku hér meðvitað pólitík sem leiddi okkur í hrunadansinn. Þá auðmýkt og það endurmat er hvergi að finna. Því er þveröfugt farið. Síðast í gærkvöld upplýsti formaður Sjálfstæðisflokksins með skýrum hætti að Sjálfstæðisflokkurinn þyrfti ekki að svara til saka fyrir neitt. Skýrara getur það ekki verið. Tilraunastarfsemi flokksins með íslensku krónuna á floti í opnu frjálsu umhverfi fjármagnsflutninga á fyrstu árum þessarar aldar var góð stefna og engin ástæða til að endurskoða hana. Nú skal endurtaka leikinn.

Hinn flokkurinn sem landar mínir hafa mesta trú á skv. skoðanakönnunum heitir Framsóknarflokkur. Flokkur sem ekkert okkar veit hvað stendur fyrir í dag – en lofar sem fyrr – fleiri aurum í budduna. Og svo er þjóðerniskenndinni haldið vel á lofti – sem fyrrum virkar það betur en margt.

Allt er við það sama og árið 2003. Flokkarnir tveir Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur sem voru með viðvörunarbjöllurnar allt um kring að eitthvað þyrfti að gera í gjaldmiðilsmálum þjóðarinnar skutu við skollaeyrum. Lofuðu þess í stað skattalækkunum til að tryggja sér endurkjör. Skítt með efnahagsstjórnina eða það hvaða áhrif kosningaloforðin hefðu á hagkerfið. Stefna þeirra er sú sama nú árið 2013 og hún var þá - árið 2003. Ekkert endurmat – engin breyting. Endurtekning á því sem var.

Ég tilheyri ekki þeim hópi sem vill endurtaka þann leik. Íslensk Kauphöll – íslenskur markaður –þar sem íslenskir karlar einir eru ráðandi við stjórnvölinn er framtíðarsýn sem aðrir en ég kjósa yfir sig. Trúverðugleiki athafnamanna sem urðu forríkir á tilraunastarfsemi þessara tveggja flokka á fyrsta áratug þessarar aldar og telja sig nú þess umkomna að vita best hvað okkur hinum er fyrir bestu er nákvæmlega enginn.

Hrunið sem varð í íslensku samfélagi er ekki útlendingum um að kenna þar bera Íslendingar sjálfir fulla ábyrgð.

Forsenda þess að hægt sé búa í íslensku samfélagi er að erlendra áhrifa gæti í mun meira mæli hér. Við þurfum erlenda fjárfestingu, samkeppni frá erlendum aðilum inn á markaðinn, stöðugleika til langrar framtíðar og við þurfum fjölbreytt atvinnutækifæri.

Ekkert af þessu mun gerast á morgun. Með atkvæði mínu í dag ætla ég að vinna að því að þetta verði Ísland framtíðarinnar. Ég set x við S.

Minning - Elín Þórdís Þórhallsdóttir birt í Mbl 24.01.2013