Hugleiðing um kynni mín af leikskólum og leikskólastarfi

Uppeldislegt gildi dagvistarstofnana hefur verið mér hugleikið síðan ég var ung. Í Kvennaskólanum haustið 1982 skrifaði ég ritgerð um það efni og birti hér til gamans. Það er áhugavert að sjá hversu djúpar skoðanir ég hef á efninu þegar ég var bara 19 ára.

Það sem m.a. lá að baki var að ég hafði þá þegar starfað á leikskóla og haft aðstæður til að mynda mér skoðanir. Það segir líka þá sögu að ég var sem ung manneskja mjög samfélagslega þenkjandi og leitaðist við að sjá samhengi hlutanna. Ég var frá barnsaldri heitur jafnréttissinni og áttaði mig á því fyrir tvítugt hversu skýr tengsl eru á milli sjálfstæðis kvenna um eigið líf og dagvistunar barna.

Ég veit ekki hvers vegna en í huganum tengi ég alltaf leikskóla við reynslu mína í æsku af því að hafa tvisvar sinnum dvalið í vikutíma á Barnaspítala Hringsins. Ég var alin upp í sveit þar sem voru engir leikskólar en ég var mikil félagsvera og það var einhvers konar leikpláss á spítalanum sem mér fannst svo spennandi – þar sem margir krakkar voru saman komnir, ýmist að föndra eitthvað eða leika sér. Ég var bergnumin yfir þessu rými og fannst það svo eftirsóknarvert – það var eitthvað við þessar aðstæður sem heillaði mig upp úr skónum og ég tengi þá tilfinningu við leikskóla. Það var eitthvað þarna sem hreif mig og fylgdi mér og varð til þess að ég sá leikskóla alltaf í hillingum.

Fyrstu raunverulegu kynni mín af  af leikskólum voru samt þegar ég tók mér hlé frá menntaskóla 18 ára gömul og fór á stúfana að leita mér að starfi. Niðurstaðan varð að ég réði mig á Leikskólann Hólaborg þar sem starfræktar voru þrjár deildir og ég var á þeirri með elstu börnin, fimm til sex ára.

Þar starfaði ég níu mánuði og þarna var yndislegt að vera. Ég kynntist hópi kvenna á öllum aldri sem sýndu mér kærleika og hlýju og leiðbeindu mér í starfi. Við áttum fjörugar umræður um pólitík á kaffistofunni og ég féll inn í hópinn eins og flís við rass. Þær voru mér góðar – ég elskaði þær og ekki síður elskaði ég börnin. Ég varð strax heilluð af starfsemi leikskólans og varð þarna einarður talsmaður leikskólavistunar fyrir börn, átján ára gömul – það er ég enn.

Það var líf og fjör og gleði alla daga. Það skal tekið fram að um var að ræða leikskóla þar sem börnin fengu bara að dvelja hálfan daginn og við tókum á móti einum hópi snemma á morgnana og öðrum eftir hádegið. Auðvitað þurftum við að takast á við alls konar hluti. Þar sem mörg börn eru saman komin liggur það í hlutarins eðli. Börn eru eins eðlisólík hvert öðru og við þessi fullorðnu. Sum eru hæglát og vilja rólegheit – önnur fjörug og vilja læti.

Það sem ég minnist fyrst og fremst frá þessum tíma er gleði. Það var gaman og það var gleði og fjör. Ég heillaðist af starfsemi leikskólans eins og fram kemur í ritgerðinni sem ég birti hér og það viðhorf hefur fylgt mér alla tíð síðan. Ég ber mikla virðingu fyrir leikskólum og starfseminni sem þar fer fram og mér þykir afar vænt um þessar stofnanir.

Síðar þetta sama ár, þegar ég var átján ára, fór ég sem au pair til Svíþjóðar. Þar kynntist ég lítillega starfsemi frístundaheimilis því barnið sem ég bar ábyrgð á var orðið sjö ára. Sú starfsemi heillaði mig einnig upp úr skónum. Mér fannst mikið til koma og hugsaði um hvað mér fyndist við Íslendingar standa Svíum langt að baki.

Næsta reynsla mín af leikskóla var svo ekki fyrr en ég eignaðist barn sjálf, barn sem ég þurfti að fá vistun fyrir á leikskóla. Grein sem ég skrifaði 1991 og birt var í Morgunblaðinu hálfu ári síðar hefur verið og er í dreifingu. Sú grein var skrifuð í miklum hugaræsingi móður sem þurfti á dagvistarplássi að halda fyrir barnið sitt allan daginn en Reykjavíkurborg gat ekki svarað þeirri þörf. Það atriði réð úrslitum um að ég ákvað að flytja til Akureyrar vorið 1992 en þar var útlit fyrir að ég þyrfti ekki bíða lengi eftir heilsdagsvistun fyrir dóttur mína á leikskóla.

Skemmst er frá því að segja að dagvistarúrræði Akureyrarbæjar, þarna árið 1992, voru til fyrirmyndar og ég var alsæl með þann þátt frá upphafi. Fyrst komst dóttir mín í hendur einstakrar dagmóður með frábæra aðstöðu og þar eignaðist hún strax góðan vin. Eftir nokkra mánuði var hún svo komin með pláss á nýjum leikskóla sem hét Klappir, stofnuðum í heimahúsi að Brekkugötu 1. Þetta var yndislegur leikskóli og mér fannst ég hafa himin höndum tekið. Þarna var áhersla lögð á góð samskipti við foreldra og starfsfólkið allt varð vinir mínir. Ég elskaði þennan leikskóla og verður enn hlýtt um hjartarætur þegar ég hugsa um hann.

Dagvistarúrræðin voru það sem stóð uppúr í þessari Akureyrardvöl minni. Ég fór aftur til Reykjavíkur eftir að fyrirtækið sem ég kom til að starfa hjá fór á hausinn eftir 45 ára starfsemi.

Nú var dóttir mín orðin nógu gömul til að fá leikskólapláss í Reykjavík, þriggja og hálfs árs, og hún fór á Stakkaborg. Þar kynntist ég líka yndislegu starfsfólki – yndislegum leikskólastjóra, leikskólakennurum og almennu starfsfólki sem var hvert öðru betra. Ég kann ekki að lýsa því hvað það skipti mig miklu máli en ég veit að það sama á við um aðra foreldra, þá og nú. Að treysta leikskólanum fyrir barninu sínu, því dýrmætasta af öllu í veröldinni, er ekki eitthvað sem við eigum að tala um af léttúð. Það eru ómetanleg verðmæti í því falin að bera fullkomið traust til leikskólans.

Ég þarf ekki að orðlengja það að auðvitað var dóttir mín í „umsjá“ leikskólastarfsmanna og leikskólastarfsfólkið bar auðvitað ábyrgð á „umönnun“ hennar í þennan tíma sem hún dvaldi þar á hverjum virkum degi á milli klukkan átta og korter yfir fimm. Auðvitað fór þar fram einhver kennsla og leikskólinn starfaði eftir starfsáætlun sem ég bar mikla virðingu fyrir en grundvöllurinn var auðvitað umönnun.

Ef foreldrar geta ekki treyst því að barnið sé í umönnun leikskólastarfsmanna hafa börnin ekkert inn á leikskóla að gera – það hlýtur öllum að vera ljóst. Börn undir sex ára aldri eru ekki sett inn á stofnanir til að dvelja þar daglangt, nema stofnuninni sé treystandi fyrir þeim. Fyrir umönnun þeirra. Að veita þeim ástúð og öryggi.
Þetta segi ég með vísan til þess að leikskólastjórar vilja ekki kannast við að hlutverk leikskóla sé umönnun og gæsla. Auðvitað er hlutverk leikskóla umönnun og gæsla – um það þarf ekkert að ræða. Hlutverkið er auðvitað meira en það – það á ekki að vera geymsla, enginn vill það – ekki foreldrar eða aðrir – en það er ekki eingöngu „kennsla“ – það er beinlínis rangt að halda því fram.

Ég elska börn meira en allt og mun alltaf gera. Börn eru góðar manneskjur. Þau eru einlæg og þau eru heiðarleg. Þau eru bara eins og þau eru og það engin gríma eða leikrit þar á ferðinni.  Því miður markar lífið okkur smám saman og okkur gengur, sem fullorðnum manneskjum, misvel að viðhalda þessum eiginleikum sem við öll fæðumst með. Jesú vissi þetta því hann sagði: „Leyfið börnunum að koma til mín, því slíkra er Guðs ríki.“ Það þarf ekki að hafa um þetta fleiri orð. Þessi tilvitnun segir allt sem segja þarf um börn og mannlegt samfélag.

Ég veit að á Íslandi hefur alla þessa öld verið látið eins og það eina sem skipti máli séu peningar. Sem er svo kolrangt. Það eina sem skiptir máli þegar við deyjum er kærleikurinn sem við skiljum eftir okkur. Það hvernig við búum að börnum skiptir öllu máli. Hefur alltaf gert, gerir það núna og mun alltaf gera.

Ég veit að við búum núna í fjölmenningarsamfélagi, sem við gerðum ekki þegar ég eignaðist dóttur 1989. Ég veit að landsmönnum hefur fjölgað heil ósköp síðan þá vegna þess að við höfum flutt inn vinnuafl í stórum stíl. Ég veit að stjórnmálamenn hafa tekið misgáfulegar ákvarðanir um að lengja menntun leikskólakennara í fimm ár, sameina leyfisbréf leikskólakennara, grunnskólakennara og framhaldsskólakennara, stytta vinnutíma alls starfsfólks hins opinbera. Það breytir ekki því að stjórnmálamönnum ber áfram skylda til að veita foreldrum þjónustu – ungum mæðrum sérstaklega.

Framboð á leikskóla allan daginn er einfaldlega grundvallarþáttur hvað varðar jafnan rétt kynjanna til starfa á vinnumarkaði. Um leið og þrengt er að þessum þætti er þrengt að rétti kvenna til eigin lífs. Þannig var það árið 1975 og þannig er það árið 2026. Þannig verður það alltaf.

Það er skylda sveitarfélaga að bjóða ungum mæðrum – foreldrum – upp á leikskóla fyrir barnið á viðráðanlegu verði allan daginn. Leikskólar eru ekki sams konar stofnanir og grunnskólar – hafa aldrei verið og eiga ekki að vera. Það væri réttast að afturkalla breytinguna um sameiginleg leyfisbréf strax.

Við höfum ekkert með leikskólakennara að gera sem vilja ekki annast umönnun barna á leikskólum. Börn á aldrinum eins til sex ára þurfa fyrst og fremst á ást og umhyggju að halda. „Kennsla“ er auðvitað mikilvæg að ákveðnu marki en hún er algjört aukaatriði í heildarsamhenginu. Það gerir starf leikskólakennara ekki ómerkilegra. Starf leikskólakennara verður ekki merkilegra fyrir það að heita „kennsla“. Starf leikskólakennara er merkilegt og verður merkilegt af því að við treystum þeim fyrir því dýrmætasta af öllu í veröldinni. Börnunum okkar. Leikurinn er aðalatriði í lífi barns. Leikurinn er það sem öllu máli skiptir og við eigum að viðhalda og byggja undir á þessum fyrstu árum barnsins.

Það er þungt að eiga í opinberum deilum við fagstéttir um hlutverk þeirra, eins og raunin er hvað varðar leikskólakennara og leikskólastjóra – stéttir sem ég ber mikla virðingu fyrir  – en það er nauðsynlegt. Ein besta vinkona mín er leikskólakennari og fyrrum mágkona mín hefur starfað sem leikskólastjóri alla sína starfsævi. Þessi stétt hefur verið yfir og allt um kring í mínu persónulega lífi. Ég segi samt og segi það hreint út og meina það frá innstu hjartarótum að ef leikskólakennarar halda að starf þeirra snúist ekki um umönnun barna þá eiga þeir að starfa við eitthvað annað.

Það er ófyrirgefanlegt að leikskólakennarar kjósi að tala leikskólann niður með þeim hætti sem raunin er. Langflestir foreldrar elska leikskóla barna sinna og sú staðreynd skiptir miklu máli – er verðmæti.

Það er sjálfsagt að leikskólastjórnendur geri kröfur til sveitarfélagsins þar sem þeir starfa – eiga að gera það og ég skal styðja þá í því. Það er hins vegar ekkert eðlilegt við það að stjórnendur leikskóla geri kröfu um enn frekari styttingu dvalar barna á leikskólum borgarinnar. Það er frekleg aðför að foreldrum – sérstaklega ungum mæðrum – og það er ófyrirgefanlegt.

Leikskólastjórar eiga við stjórnunarvanda að etja. Vegna þess að samfélagið hefur breyst. Það er úrlausnarefni. Úrlausnarefni sveitarfélaga og stjórnenda leikskólanna. Það mál hefur margar hliðar og stytting þjónustunnar á einfaldlega ekki að vera valkostur á því borði.

Ritgerð frá árinu 1982 um Uppeldislegt hlutverk dagvistarstofnana

 

Saga mín í Reykjavíkurborg

Ég flutti sextán ára gömul til Reykjavíkur til að hefja skólagöngu við Kvennaskólann í Reykjavík. Við vorum tvær sem leigðum saman herbergi við Flókagötu 1 þar sem við höfðum aðgang að eldhúsi og þvottahúsi ásamt fleiri leigjendum. Mér líkaði vel í höfuðborginni og hef hvergi annars staðar viljað búa allar götur síðan.

Ég var á leigumarkaði mörg fyrstu árin enda var ég með þá sannfæringu að ég ætlaði aldrei að eiga neitt. Ég veit ekki hvaðan þessi sannfæring kom en hún var mjög staðföst og hún varð til í mínu höfði. Þessi skoðun var mjög frábrugðin tíðarandanum og hún var sannarlega ekki í línu við afstöðu foreldra minna – langt í frá.

Við tölum um frumstæðan leigumarkað í Reykjavík núna en á þessum tíma var hann þó mun frumstæðari. Þeir sem leigðu út íbúðir voru tíðum einstaklingar sem sjálfir voru að koma sér fyrir á húsnæðismarkaði og leigðu út íbúðina í eitt ár til að safna fyrir útborgun. Trygging leigjanda var engin og viðhald á leiguíbúðum almennt ákaflega lélegt. Að líta svo á leigjendur hefðu „réttindi“ af einhverjum toga þekktist ekki. Leigjendur voru algjörlega upp á leigusala komnir og áttu engan rétt.

Sennilega hefur það verið 1985 sem ég var svo heppin að fá leigða litla 50 m² íbúð í Hamrahlíð gegn því að ég þreif efri hæðirnar fyrir eigendurna og borgaði því sanngjarna leigu. Þetta var eins og vinna í happdrætti og þarna bjó ég í sjö ár, eða þar til ég flutti til Akureyrar 1992 vegna slæmrar stöðu leikskólamála í Reykjavík.

Þegar ég hafði búið á fjórum stöðum meðan dóttir mín var enn á leikskólaldri sá ég að við svo búið mátti ekki standa. Ég varð að láta af sérviskunni og kaupa íbúð – dóttur minnar vegna. Með aðstoð foreldra minna og á þeim skilmálum að yngsta systir mín, sem þá var að hefja menntaskólagöngu í Reykjavík, fengi að búa hjá mér, varð það úr að ég keypti íbúð á Laugateigi í Reykjavík og í Laugarneshverfinu bjuggum við mæðgur tæpa tvo áratugi.

Á þessum tíma, fyrstu árin mín í Reykjavík og langt fram eftir, var ég bíllaus. Það var önnur sannfæring sem ég hafði. Ég ætlaði aldrei að eiga bíl. Þetta var líka algjörlega á skjön við tíðarandann og ég hef enn síður hugmynd um hvaðan þessi meining kom. En hún var sterk – mjög sterk.

Ég notaði strætó. Sem á þessum árum var á 15 mínútna fresti á daginn en hálftíma fresti eftir klukkan sjö ef ég man rétt. Síðar, á meðan ég enn tók strætó, var hann á 20 mínútna fresti á daginn.

Þegar ég var enn með dóttur mína á leikskóla – sem nota bene var á leikskóla allan daginn þegar hún loksins fékk leikskólavist þriggja og hálfs árs – hljóp ég iðulega frá Stakkaborg við Bólstaðarhlíð til að ná Strætó niðri á Laugavegi og stundum hinkruðu bílstjórarnir þar eftir mér ef þeir urðu varir við að ég var á harðahlaupum ekki langt undan.

Skemmst er frá því að segja að þessi sannfæring mín um bíllausan lífsstíl  fékk að fjúka líka. Þegar ég loksins fór að keyra bíl í Reykjavík, orðin fertug, tók ég strax upp á því að keyra í vinnuna einhverja 500 m eða svo. Náttúrlega ekki fallegt til afspurnar en sannleikanum samkvæmt. Eftir að ég komst upp á lagið og lærði hversu þægilegt það er að komast á bíl á milli staða hef ég tekið upp þann ósið að keyra stuttar vegalengdir ef mér bíður svo við að horfa.

Þrjú systkina minna hins vegar eru mínar hetjur og fyrirmyndir þar sem þau nota rafhjól sem samgöngutæki allan ársins hring og skilja ekki hvernig fólk nennir að sitja fast í umferðarteppu tímunum saman á hverjum degi.

Ég hef búið í Reykjavík frá því áður en Davíð varð borgarstjóri. Ég var alin upp á mjög pólitísku heimili þar sem faðir minn og bræður hans kusu Framsóknarflokkinn. Ég fékk bullandi pólitískan áhuga í arf og fór að tjá mig um þau mál þegar ég var tíu ára ef mig misminnir ekki.

Fór þó ekki að tjá mig opinberlega um þau mál fyrr en 1992 þegar ég átti ár eftir í þrítugt, þá um leikskólamál. Mér var mjög misboðið yfir stöðu mála og skalf og titraði þegar ég afhenti greinina á Morgunblaðið árið 1991. Hún var reyndar ekki birt fyrr hálfu ári síðar, þegar ég var flutt til Akureyrar – einmitt vegna stöðu leikskólamála í Reykjavík.

Allar götur síðan hef ég tjáð mig um pólitík – hvort heldur munnlega eða með greinaskrifum. Í heimi viðskiptanna voru viðskiptavinir mínir margir hverjir Sjálfstæðismenn og þeir nutu þess að ræða við mig um pólitík.

Í Viðskiptaháskólanum á Bifröst fór ég tjá mig opinberlega með því að birta greinar árið 2002 – fyrst á Bifrastarvefnum og í kjölfarið á vef sem svokallaðir „kremlverjar“ stóðu fyrir – hópur hægri krata sem áttu það sameiginlegt að hafa áhuga á að Íslendingar skoðuðu aðild að Evrópusambandinu. Í þessum hópi voru m.a. Aðalsteinn Leifsson, meðframbjóðandi minn til forystu í prófkjöri, og Svanborg Sigmarsdóttir framkvæmdastjóri Viðreisnar.

Í framhaldi af því tjáði ég mig af og til á síðum blaðanna um hin ýmsu mál. Nokkrar þessara greina hef ég nú tekið saman í myndaalbúm á Fésbókarsíðu minni sem allir geta kynnt sér . Sömu greinar og miklu, miklu fleiri er svo að finna á bloggsíðu minni https://signysigurdar.blogspot.com/ en ég stofnaði hana einhvern tíma á síðasta áratug til að taka saman allar mínar greinar á einum stað.

Ég byrjaði að blogga haustið 2008 þegar hrunið reið yfir og ég var dugleg að tjá mig allt árið 2009 og fram á árið 2010. Það ár missti ég starfið sem ég hafði sinnt af ástríðufullum áhuga um fjögurra ára skeið sem forstöðumaður flutningasviðs SVÞ. Ég er enn í dag stolt af framlagi mínu til samgöngumálaflokksins þessi fjögur ár og veit að þar vann ég mikið gagn.

Síðan eru liðin fimmtán ár. Á þeim árum hef ég séð um rekstur ShopUSA, unnið hjá Smyril Line Cargo við sölu á flutningum, ferðast ein til Asíu, starfað við launaútreikninga hjá Reykjavíkurborg og nú síðast er ég sölumaður á hugbúnaði hjá Reglu.

Síðustu ár hef ég verið mjög upptekin af því að sjá um aldraða foreldra mína, og þekki orðið vel  það umhverfi sem aldraðir og fjölskykldur þeirra búa við. Ég er jafn pólitísk og ég hef alltaf verið – það breytist ekkert.

Með framboði mínu er ég að bjóða ykkur valkost. Get sagt að ég er forkur dugleg og ég vinn af heilindum að hverju því sem ég tek mér fyrir hendur. Ég á erindi.

Í stöfum mínum hef ég nálgast mál með því að kynna mér þau í þaula og leita lausna. Sakbendingar hafa aldrei vakið áhuga minn. Ég nálgast ekki mál með því að vera með eða á móti. Ég er ekki talsmaður töfralausna. Ég held að töfralausnir séu ekki til í mannlegu samfélagi.

Af hverju er ég að segja ykkur þetta? Af því að ég held að  okkur sé hollt að líta til baka. Það er hollt fyrir mig sem frambjóðanda að rifja upp hvernig það var að vera ung manneskja að koma undir sig fótunum. Ég man mjög vel hvað ég strax á þessum árum þráði greiðar almenningssamgöngur, að mér stæði til boða leiguhúsnæði þar sem ég greiddi sanngjarna leigu og gæti verið eins og lengi og mig lysti.Hvað ég þráði leikskólapláss fyrir dóttur mína allan daginn. Hvað ég þráði að geta haft áhrif til breytinga í þessari borg!

Tímarnir nú eru vissulega aðrir – en það sem breytist ekki í grundvallaratriðum eru þarfirnar. Fólk á mismunandi aldri hefur mismunandi þarfir.

Afstaða mín í grundvallaratriðum hefur ekki breyst. Ég vil enn að fólk hafi valkosti í húsnæðismálum, ég vil að fólki standi  greiðar almenningssamgöngur til boða og ég vil að ungum foreldrum gefist kostur á heilsdags leikskólaplássi. Þetta eru grunnstefin mín. Ég vil líka að farið sé vel með opinbert fé og geðþótti í stjórnsýsluákvörðunum og fílabeinsturnar eru eitur í mínum beinum.

Ég vil leggja mitt af mörkum í þágu borgarbúa.

 

Hvað er ég að vilja upp á dekk?

Mér er engin launung á því að málefnið sem ýtir mér af stað í þessa vegferð eru leikskólamálin. Ég er komin fram á völlinn til að halda uppi skýrri afstöðu til hlutverks Reykjavíkurborgar í málefnum leikskóla og það er í grunninn ástæðan fyrir að ég er komin hingað. Í framboð til forystu Viðreisnar í Reykjavík.

Leikskólar eru ekki einasta vinnustaðir leikskólastjóra og leikskólakennara. Þeir eru umönnunarstofnanir barna frá því fæðingarorlofi lýkur og þar til grunnskólaganga hefst. Leikskólar hafa gríðarlegu hlutverki að gegna í lífi foreldra – hlutverki þar sem jafnrétti kynjanna er í forgrunni. Reykjavíkurborg  á, sem höfuðborg landsins, að hafa metnað til að standa undir því hlutverki af ábyrgð.

Það þarf enginn að velkjast í vafa um að fyrir mér  er þetta grundvallarmál. Í mínum huga er óboðlegt að Reykjavíkurborg líti svo á að það sé hennar hlutverk að búa til hvata til styttingar veru barna á leikskólum. Það er ekki hennar hlutverk og er einungis til þess fallið að senda mæðrum skömmina af því að hafa þarfir sem henta ekki stjórnendum leikskólans.

Ég geri mér fulla grein fyrir því að það er ekki til vinsælda fallið hjá leikskólakennurum og -stjórum að halda fram öðrum skoðunum en þeim hentar – en það verður þá bara að hafa það. Leikskólar eru ekki einkamál stjórnenda þeirra eða kennara. Leikskólar eru meðal grundvallarstofnana samfélagsins og eiga að skoðast í því ljósi.

Leikskólar eru ekki bara „skólar“ og fráleitt að halda því fram að svo sé. Leikskólar eru umönnunarstofnanir og það hlutverk skiptir ungar mæður öllu máli.

Frá upphafi kvennabaráttunnar var alveg ljóst að eitt helsta baráttumál hennar var heilsdagsvistun fyrir börn á leikskólum. Konur voru ekki feimnar við að halda þessari baráttu hátt á lofti og eiga ekki að vera það núna.

Reykjavíkurborg ber skyldur umfram önnur sveitarfélög og umræða í þá veru að borgin beri engar skyldur aðrar en gagnvart starfsfólkinu bendir til þess að stjórnendur borgarinnar hafi villst af leið. Stjórnendur borgarinnar bera ábyrgð gagnvart borgarbúum fyrst og fremst. Heilsdagsvistun fyrir börn á leikskólum er þjónusta sem Reykjavíkurborg á skilyrðislaust að bjóða upp á og hún þarf því að finna leiðir til þess að geta veitt þá þjónustu.

Ég býð mig fram til forystu í borginni fyrir stjórnmálaflokkinn Viðreisn til þess að tryggja að þessi máflutningur heyrist.

Að síðustu ætla ég að segja – og ég veit að leikskólakennarar og -stjórar vita það – að ég ber mikla virðingu fyrir þeim og þeirra sérfræðiþekkingu. Um það snýst málið ekki. Ég er sannfærð um að leikskólar Reykjavíkurborgar eru upp til hópa fyrirmyndarstofnanir og það sama á við um stjórnendur þeirra og starfsfólk. Það sem mér hugnast ekki er að leikskólakennarar sem stétt ætli sér að brjóta niður þessar stofnanir og gera störf sín sambærileg við störf grunnskólakennara. Það er kolröng afstaða og mun einungis leiða til þess að eyðileggja leikskólann sem stofnun og mun hafa alvarlegar afleiðingar fyrir jafnrétti kynjanna á Íslandi.

Borgin er risastór rekstrareining sem ber mikla ábyrgð gagnvart fjölda fólks. Hún er höfuðborgin okkar og á sem slík að hafa metnað til að vera í forystu um svo margt sem snertir okkur beint.

Ég geri leikskólamálin að umfjöllunarefni hér af því ég lít svo á að þau séu grundvallarmál sem borgin á að standa vörð um. Málefni sem hefur staðið hjarta mínu nærri alla tíð – mál sem varðar sjálfan grundvöllinn að því að ungar konur standi jafnfætis körlum á vinnumarkaði eftir fæðingu barns.

Sem frambjóðandi í kosningabaráttu um forystusæti í prófkjöri stjórnmálaflokks þarf ég að taka skýra afstöðu í mörgum málaflokkum en því verða ekki gerð skil í einni blaðagrein.

Ég er ekki frambjóðandi sem þykist hafa svör á reiðum höndum um hvaðeina. Því fer fjarri. Ég viðurkenni heilshugar að í málefnum sveitarfélagsins Reykjavíkurborgar á ég margt ólært. Ég á mér hinsvegar hugðarefni. Svið sem eru mér hugleiknari en önnur. Hér að ofan hef ég minnst eitt þeirra en þau eru miklu fleiri. Borg á stærð við Reykjavík er auðvitað samfélag – samfélag manna þar sem takast þarf á við allt sem við er að glíma í mannlegu samfélagi. Fólk, umferð, mannvirki, skipulag, samgöngur, velferð, stjórnsýslu og síðast en ekki síst samskipti við ríkisvaldið.

Ég býð mig fram og er hugleikið að fara sem best með peninga og mannafla borgarinnar. Að nálgast viðfangsefnin alltaf frá sjónarhóli notandans – borgarbúans. Ekki kerfisins. Í mínum huga á það að vera leiðarljós borgarfulltrúans. Það er mitt leiðarljós. Eins og málið með leikskólana horfir við mér hafa borgaryfirvöld kosið að gerast varðhundar kerfisins – ekki borgarbúa – og það hugnast mér ekki.

Að fara í framboð

Mig langar að vera í forystu framboðslista Viðreisnar til sveitarstjórnarkosninga í Reykjavík vorið 2026!

Að taka ákvörðun um að fara í framboð í forystu stjórnmálaflokks er ekki sjálfsagt. Ég lýg því ekki þegar ég segi að ákvörðunin um að gera það var tekin klukkan tvær mínútur í tólf á hádegi í gær, föstudaginn 16. janúar 2026. Það var eins og undirmeðvitundin tæki af mér ráðin og ýtti á „send“ á lyklaborðinu. Ég trúði því varla sjálf að ég hefði gert það – en ég gerði það og tilfinningin síðan er sú að ég er glöð með þá ákvörðun.

Síðan fyrir síðustu alþingiskosningar hefur búið um sig í mér þessi löngun til að láta slag standa og verða þátttakandi, í stað þess að vera alltaf á hliðarlínunni. Þrátt fyrir gríðarmikinn stjórnmálaáhuga var ég aldrei á þeim buxunum að verða beinn þátttakandi. Viðskiptalífið var minn staður – hélt ég.

Svo gerist eitthvað – eitthvað sem verður til þess að sá fræi í hausnum á manni í þá veru að kannski eigi maður heima á vettvangi. Á stjórnmálavettvangi. Og sú tilfinning ágerist og vex innra með manni. Ég hef samt ekki gert mikið af því að deila þeirri tilfinningu með öðrum, heldur haldið því fyrir sjálfa mig.

Alþingiskosningarnar síðasta haust fóru fram í lok nóvember og aðdragandinn var stuttur. Ég hafði lofað dóttur minni að passa dótturdæturnar – lífsblómin mín tvö – í síðustu viku nóvember og var því fjarri góðu gamni á lokasprettinum.

Í þeim kosningum bauð ég mig fram á lista í NV-kjördæmi – ef það væri eftirspurn lét ég vita af því að mig langaði til að vera með. Það var í fyrsta skipti sem ég gerði það – raunverulega, ekki bara til uppfyllingar. Í það skipti voru margir um hituna og eftirspurnin meiri en framboðið. Viðreisn fékk góða kosningu – kjörinn þingmann í hvert kjördæmi sem gladdi mig mjög.

Í haust, þegar Viðreisn bauð upp á fundi til að ákvarða hvernig skyldi raðað á lista, var ég eindreginn stuðningsmaður uppstillingar í öll sæti og talaði fyrir því á fundinum þar sem þau mál voru til umræðu. Niðurstaðan varð önnur. Niðurstaðan varð að bjóða upp á prófkjör í oddvitasæti.

Ég gældi strax við þá ákvörðun þá að gera þetta sem ég tók ákvörðun um í gær – að láta slag standa og gefa sjálfri mér þetta tækifæri. Ég ræddi það samt ekki við neinn, eins undarlega og það hljómar. Veit ekki af hverju.

Ég á fjölskyldu sem er öll mjög pólitísk og ég veit að ég get sótt til hennar stuðning. Þau komu mörg inn á Facebook í gær til að veita mér stuðning og mér þykir óendanlega vænt um það. Þegar ég tala um „fjölskyldu“ er ég að tala um Melafólkið – fjölskyldur 3ja bræðra sem bjuggu saman á Melum í Hrútafirði í mínum uppvexti – fólk sem er mér einstaklega kært og mér þykir svo undurvænt um.

Og svo er það auðvitað mín nánasta fjölskylda – bestu vinir mínir – systkini mín öll – maki minn og dóttir. Ég ræddi þessa ákvörðun ekki einu sinni við þau áður en hún var tekin. Ég veit það hljómar furðulega og það er stórundarlegt en þannig er það. Þetta var eitthvað sem ég þurfti að eiga við sjálfa mig og engan annan. Ég lét maka minn, dóttur og fjölskyldu vita fyrst í gær.

Það er áreiðanlega ekki besta veganestið þegar maður leggur í svona vegferð – að vera ekki búinn að undirbúa neitt eða gera neinar ráðstafanir um hvernig maður ætlar að fara að þessu – en það er samt svo í mínu tilfelli. Ég þurfti að gera þetta og ég þurfti að eiga ákvörðunina við sjálfa mig.

Hvernig ég ætla að fara að því að fá ykkur – fólk þarna úti – til að kjósa mig til forystu í 1. sæti Viðreisnar í Reykjavík – því um það snýst málið – á eftir að koma í ljós. Málið snýst um að ég er manneskja sem býð mig fram til forystu í stjórnmálaflokki sem mörg ykkar eru ekki einu sinni aðilar að.

Og ég er ekki enn farin að segja ykkur fyrir hvað ég stend. Af hverju ég vil upp á dekk í borgarmálunum.

Læt staðar numið hér – að sinni. Vildi  bara segja ykkur hvernig þessi ákvörðun var tekin. Það verður að duga í bili.

Minn innri maður tók af mér ráðin í gær og leiddi mig af stað í þessa vegferð. Hún verður stutt – einungis tvær vikur. Ég mun ekki leggja út í nein fjárútlát eða auglýsingaherferðir.

Ég þigg alla þá aðstoð sem hver og einn mögulega vill leggja fram í þágu míns framboðs. Ef þið hafið trú á mér og viljið leggja mér lið, megið þið svo gjarna gera það – ekki með peningum en með því að segja frá mér – þið sem þekkið til. Ef þið hafið trú á mér í þetta hlutverk megið þið hjálpa mér þannig að ná kosningu. Það er ekkert sem bannar það og ekkert hættulegt við það.

Málið snýst um að eftir tvær vikur – þann 31. janúar 2026 – munu félagsmenn í stjórnmálaflokknum Viðreisn kjósa sér forystumann til borgarstjórnar í Reykjavík í rafrænni kosningu. Við verðum fjögur, frambjóðendurnir í þeim kosningum, og eitt okkar mun sigra. Eitt okkar fjögurra mun standa uppi sem forystumaður Viðreisnar í Reykjavík að þeim kosningum loknum.

Ég geri mér engar grillur en löngunin er til staðar og ég er glöð með að hafa stigið þetta skref. Það er gott að standa með sjálfri sér.

Tilkynning um framboð í forystusæti Viðreisnar 31. jan. 2026

Ég, Signý Sigurðardóttir, býð mig fram í forystusæti Viðreisnar í Reykjavík í komandi sveitarstjórnarkosningum. Ég geri það vegna þess að mér finnst ég eiga erindi.

Ég hef brunnið fyrir stjórnmál í 50 ár. Að taka skýra afstöðu til mála hefur verið mín sérstaða alla tíð og mér segir svo hugur að það geti verið ágætt innlegg inn í pólitíska umræðu núna í aðdraganda sveitarstjórnakosninga árið 2026.

Ég er viðskiptafræðingur að mennt –  bóndadóttir alin upp í íslenskri sveit. Hef starfað í flutningum og í þjónustu við út- og innflytjendur meira og minna. Var beinn þátttakandi í þeim gríðarmiklu breytingum sem urðu á íslensku hagkerfi á tíunda áratug síðustu aldar og í upphafi þessarar. Fylgdist í forundran með gullæðinu í byrjun aldarinnar og síðan hruninu í kjölfarið. Hef alltaf haft gríðarlegan áhuga á stjórnmálum – ekki síst efnahagsmálum – og aldrei skilið almennilega að við Íslendingar teldum að við ættum umfram allt að halda í óbreytta stöðu. Hef verið sannfærður Evrópusambandssinni í a.m.k. 30 ár og byggi þá sannfæringu  á reynslu minni af alþjóðaviðskiptum.

Um fjögurra ára skeið, í aðdraganda og eftirmála hrunsins, var ég í forystu fyrir flutningagreinina á Íslandi sem forstöðumaður flutningasviðs SVÞ og átti mikil samskipti við ráðuneytin, stjórnsýslustofnanir og Alþingi. Þar barðist ég fyrir samgöngumálaflokkinn með oddi og egg og mér er til efs að sá málaflokkur hafi í annan tíma fengið aðra eins athygli.

Ég er forkur dugleg og kraftmikill einstaklingur sem læt til mín taka á hverjum þeim vettvangi sem ég starfa á og langar að gera það á vettvangi borgarmála. Fólk sem hefur starfað með mér veit að ég get flutt fjöll, ef það er það sem ég hyggst gera.

Líf mitt hefur ekki verið samfelld sigurganga – ég hef átt mín erfiðu tímabil sem ég lít nú svo á að styrki mig frekar en hitt.

Ég er áhugamaður um manneskjuna og manneskjuna í samfélaginu. Mér er annt um fólk og ég brenn fyrir stjórnmál. Ég veit að stjórnmál skipta máli. Ég trúi að skýr afstaða skipti máli og ég þori, get og vil!

Hugleiðing á jólum

Á dögunum horfði ég á myndina The Boat That Rocked á RÚV. Ég elska þessa mynd – hún gerir mig alltaf svo glaða. Tíminn sem hún lýsir er svo ólíkur tímanum sem við lifum á nú og ég kann svo rosalega miklu betur við hann en þennan ferkantaða nútíma. Það er mín trú að við hefðum rosalega gott af svolitlu rokki núna. Svolítilli óhlýðni. Óþekkt. Ég væri til í að unga fólkið okkar væri óhlýðnara, óþekkara. Í stað þess að samsama sig hægri öfgamönnum væri ég til í hippa. Fleiri sem gæfu skít í að leggja allt sitt í að vera sætir á samfélagsmiðlum. Mikið rosalega held ég að það myndi gera okkar tímum gott. Okkur öllum. 

Hér í Svíþjóð þar sem ég er stödd með dóttur, tengdasyni og dótturdætrum horfði ég á dögunum á jóladagatalið um Randalín og Munda – dásamlegt sjónvarpsefni sem á það sammerkt með bíómyndinni sem ég nefndi hér að ofan að vera undursamlega fyndin. Fullorðna fólkið allt saman fullkomlega sjálfhverft með hausinn uppi í eigin rassi – svolítið eins og við erum í nútímanum. 

Að síðustu horfði ég á jóladagatalið um Snæholt – fyrstu útgáfuna. Dásamleg áminning um hvað það er sem skiptir máli. Við vitum það í raun öll innst inni. Við vitum að það er gott að vera þar sem við megum vera þau sem við erum. Að það er frelsi til þess að vera sá sem maður er sem býr til gott samfélag. Samfélag gleði þar sem okkur líður vel. 

Við vitum það öll að kærleikurinn er það eina sem skiptir máli og að stjórnlyndi er vont. 

Samfélag þar sem við erum rænd gleðinni er vont samfélag þar sem illt er að eiga heima. Gleði er mælikvarði á líðan mannsins.

Í lok síðasta árs las ég tvær bækur sem höfðu mikil áhrif á mig – bækur sem ég setti í jólapakka til margra sem mér þykir vænt um: Mennska eftir Bjarna Snæbjörnsson og Konan sem í mér býr eftir Britney Spears. 

Sú fyrri, Mennska, fjallar um samfélag sem kennir ungum manni frá fyrstu tíð að hann sé ekki eins og hann eigi að vera. Sögumaður er næmur einstaklingur sem nemur sterkt þau skilaboð sem hann fær frá barnæsku og það hefur gríðarleg áhrif á hann. Þau áhrif að hann þróar með sér sjálfshatur sem hann áttar sig ekki á fyrr en hann er orðinn fullorðinn. Á sama tíma er hann einstaklega ástríkur einstaklingur sem þykir vænt um allt og alla – það skynjar maður sterkt frá hverri blaðsíðu. Þessa bók mundi ég vilja að við fengjum ungt í skólum landsins til að lesa og ræða. Einstök bók sem lýsir með skýrum hætti andlegri baráttu einstaklings sem er öðruvísi gerður en þorpið þar sem hann býr í samþykkir. Hann veit það þó ekki sjálfur. Hefur ekki hugmynd um að hann sé öðruvísi – áttar sig ekki á því fyrr en hann er kominn á fullorðinsár – svo sterk áhrif hafði þorpið á hann. Þorpið þar sem hann á heima gæti verið hvar sem er í heiminum. Í Rússlandi. Bandaríkjunum. Þýskalandi. Litháen. Albaníu. Ítalíu. Hvar sem er.  

Hin bókin, Konan sem í mér býr, eftir Britney Spears, lýsir þeirri hræðilegu reynslu þegar stjórnun sjálfsins er fullkomlega yfirtekin af öðrum einstaklingi. Þessi hæfileikaríka og klára unga kona þurfti að þola helvíti af hálfu föður síns í vel á annan áratug áður en hún losnaði undan valdstjórnun hans. 

Þetta gerist í Bandaríkjunum – ríkinu sem við höfum lært að tengja við einstaklingsfrelsið. Það sviptir þessa heimsfrægu og hæfileikaríku ungu konu sjálfræði og veitir föður hennar valdið yfir henni. Skelfileg en holl lesning sem fyllir mann ólýsanlegri reiði og réttlætiskennd. 

Af hverju er ég að segja frá þessu hér? Á Þorláksmessu árið 2025. Ég er að því vegna þess að ég hræðist þá þróun sem á sér stað í samfélaginu sem ég bý í. Í heiminum allt um kring. Ég hræðist það að fólk aðhyllist stjórnlynda brjálæðinga sem vilja ráða því hverjir mega vera til og hverjir ekki. Brjálæðinga sem vilja að konur séu sætar heimavinnandi húsmæður og karlar snyrtilega klipptir í jakkafötum. Brjálæðinga sem vilja færa heiminn aftur á bak í öllu tilliti þangað sem hvíti karlinn er við stjórnvölinn. 

Mig langar ekki þangað. Charlie Kirk og Snorri Másson voru ekki og eru ekki handhafar kærleikans og þar með ekki boðskapar Jesú Krists þótt þeir stæri sig af því að standa vörð um „kristileg gildi“. 

Mig langar í heim þar sem við fáum öll að vera eins og við erum. Heim eins og íslenska kirkjan auglýsir núna. Heim eins og Jesús Kristur boðaði. Heim þar sem við erum öll jöfn. Heim umburðarlyndis. Heim kærleika. 

Fæðingarhátíð frelsarans – hátíð ljóssins – fer í hönd. Jesús Kristur hefur alltaf verið boðberi kærleikans í mínum huga og verður alltaf. 

Gleðileg jól og hafið það sem allra best yfir hátíðarnar og á nýju ári!