Mér er engin launung á því að málefnið sem ýtir mér af stað í þessa vegferð eru leikskólamálin. Ég er komin fram á völlinn til að halda uppi skýrri afstöðu til hlutverks Reykjavíkurborgar í málefnum leikskóla og það er í grunninn ástæðan fyrir að ég er komin hingað. Í framboð til forystu Viðreisnar í Reykjavík.
Leikskólar eru ekki einasta vinnustaðir
leikskólastjóra og leikskólakennara. Þeir eru umönnunarstofnanir barna frá því
fæðingarorlofi lýkur og þar til grunnskólaganga hefst. Leikskólar hafa
gríðarlegu hlutverki að gegna í lífi foreldra – hlutverki þar sem jafnrétti
kynjanna er í forgrunni. Reykjavíkurborg á, sem höfuðborg landsins, að hafa metnað til
að standa undir því hlutverki af ábyrgð.
Það þarf enginn að velkjast í vafa um að fyrir
mér er þetta grundvallarmál. Í mínum
huga er óboðlegt að Reykjavíkurborg líti svo á að það sé hennar hlutverk að búa
til hvata til styttingar veru barna á leikskólum. Það er ekki hennar hlutverk
og er einungis til þess fallið að senda mæðrum skömmina af því að hafa þarfir
sem henta ekki stjórnendum leikskólans.
Ég geri mér fulla grein fyrir því að það er
ekki til vinsælda fallið hjá leikskólakennurum og -stjórum að halda fram öðrum
skoðunum en þeim hentar – en það verður þá bara að hafa það. Leikskólar eru
ekki einkamál stjórnenda þeirra eða kennara. Leikskólar eru meðal
grundvallarstofnana samfélagsins og eiga að skoðast í því ljósi.
Leikskólar eru ekki bara „skólar“ og fráleitt
að halda því fram að svo sé. Leikskólar eru umönnunarstofnanir og það hlutverk
skiptir ungar mæður öllu máli.
Frá upphafi kvennabaráttunnar var alveg ljóst
að eitt helsta baráttumál hennar var heilsdagsvistun fyrir börn á leikskólum.
Konur voru ekki feimnar við að halda þessari baráttu hátt á lofti og eiga ekki
að vera það núna.
Reykjavíkurborg ber skyldur umfram önnur
sveitarfélög og umræða í þá veru að borgin beri engar skyldur aðrar en gagnvart
starfsfólkinu bendir til þess að stjórnendur borgarinnar hafi villst af leið.
Stjórnendur borgarinnar bera ábyrgð gagnvart borgarbúum fyrst og fremst.
Heilsdagsvistun fyrir börn á leikskólum er þjónusta sem Reykjavíkurborg á
skilyrðislaust að bjóða upp á og hún þarf því að finna leiðir til þess að geta
veitt þá þjónustu.
Ég býð mig fram til forystu í borginni fyrir
stjórnmálaflokkinn Viðreisn til þess að tryggja að þessi máflutningur heyrist.
Að síðustu ætla ég að segja – og ég veit að
leikskólakennarar og -stjórar vita það – að ég ber mikla virðingu fyrir þeim og
þeirra sérfræðiþekkingu. Um það snýst málið ekki. Ég er sannfærð um að
leikskólar Reykjavíkurborgar eru upp til hópa fyrirmyndarstofnanir og það sama
á við um stjórnendur þeirra og starfsfólk. Það sem mér hugnast ekki er að
leikskólakennarar sem stétt ætli sér að brjóta niður þessar stofnanir og gera
störf sín sambærileg við störf grunnskólakennara. Það er kolröng afstaða og mun
einungis leiða til þess að eyðileggja leikskólann sem stofnun og mun hafa
alvarlegar afleiðingar fyrir jafnrétti kynjanna á Íslandi.
Borgin er risastór rekstrareining sem ber
mikla ábyrgð gagnvart fjölda fólks. Hún er höfuðborgin okkar og á sem slík að
hafa metnað til að vera í forystu um svo margt sem snertir okkur beint.
Ég geri leikskólamálin að umfjöllunarefni hér
af því ég lít svo á að þau séu grundvallarmál sem borgin á að standa vörð um. Málefni
sem hefur staðið hjarta mínu nærri alla tíð – mál sem varðar sjálfan
grundvöllinn að því að ungar konur standi jafnfætis körlum á vinnumarkaði eftir
fæðingu barns.
Sem frambjóðandi í kosningabaráttu um
forystusæti í prófkjöri stjórnmálaflokks þarf ég að taka skýra afstöðu í mörgum
málaflokkum en því verða ekki gerð skil í einni blaðagrein.
Ég er ekki frambjóðandi sem þykist hafa svör á
reiðum höndum um hvaðeina. Því fer fjarri. Ég viðurkenni heilshugar að í
málefnum sveitarfélagsins Reykjavíkurborgar á ég margt ólært. Ég á mér
hinsvegar hugðarefni. Svið sem eru mér hugleiknari en önnur. Hér að ofan hef ég
minnst eitt þeirra en þau eru miklu fleiri. Borg á stærð við Reykjavík er
auðvitað samfélag – samfélag manna þar sem takast þarf á við allt sem við er að
glíma í mannlegu samfélagi. Fólk, umferð, mannvirki, skipulag, samgöngur,
velferð, stjórnsýslu og síðast en ekki síst samskipti við ríkisvaldið.
Ég býð mig fram og er hugleikið að fara sem
best með peninga og mannafla borgarinnar. Að nálgast viðfangsefnin alltaf frá
sjónarhóli notandans – borgarbúans. Ekki kerfisins. Í mínum huga á það að vera
leiðarljós borgarfulltrúans. Það er mitt leiðarljós. Eins og málið með
leikskólana horfir við mér hafa borgaryfirvöld kosið að gerast varðhundar
kerfisins – ekki borgarbúa – og það hugnast mér ekki.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli